Moje Bieszczady

Rekordowo zimne Stuposiany

2012-01-31T22:13:00.001+01:00

Zima, zima, zima zła. Jak jej nie było, tak nie było a jak przyszła to wszyscy mamy jej już dosyć. Jak donoszą nasze szanowne media w nocy z 29/30 stycznia 2012 padł rekord zimna -27 stopni Celcjusza! A co to za miejsce z tak niską temperaturą - oczywiście Stuposiany w Bieszczadach.

Ale to już nie pierwszy raz kiedy w Stuposianach słupki rtęci pokazywały taką temperaturę.

W latach 60-tych odnotowano tam podobno -41 stopni Celcjusza. W 1996 r. termometry wskazały -37 stopni Celcjusza. W 2006 -36 stopni, a w grudniu 2009 roku, a dokładniej 21 grudnia odnotowano - 28 stopni. Kiedyś już o tym pisałam: http://mojebieszczady.blogspot.com/2010/01/stuposiany-bieszczadzki-biegun-zimna.html

To jednak nie koniec rekordów zimna w Stuposianach, jak zapowiadają synoptycy dziś w nocy tj. z 31 stycznia /1 lutego 2012 r. może tam paść kolejny rekord mrozu -31 stopni.

Ponoć za szczególnie niskie temperatury w Stuposianach winę ponosi ich położenie. Leżą w dolinie, w której zbiegają się dwie rzeki: Wołosaty i San. A ponieważ nie ma tu ruchu powietrza robi się tzw. mrozowisko.

Więc jeśli uważasz, że -15 stopni to już niewyobrażalny mróz, pomyśl co mają powiedzieć na to ludzie mieszkający w Stuposianach.

Jesień w Bieszczadach

2011-10-09T16:12:00.006+02:00

Jesień zadomowiła się już u nas na dobre. Drzewa tracą liście, które to tworzą przepiękne czerwono-rudawe dywany. Prawdziwa polska jesień!

Najpiękniejszą jesień widziałam jednak w Bieszczadach, jeszcze jako dziecko. Bieszczady to przede wszystkim lasy: iglaste, ale i te mieszane. Bieszczady to łąki i połoniny, które jesienią przeplatają się kolorami: żółtym, czerwonym i brązowym. Myślę, że spokojnie można porównać bieszczadzką jesień do tej kanadyjskiej!

Niestety nigdy nie udało mi się sfotografować tej przepięknej bieszczadzkiej jesieni w pełnej krasie. Zawsze zjawiałam się z moim aparatem (odkąd go mam oczywiście) za wcześnie, bądź za późno. Mam zdjęcia, z jej początków (późnego lata) lub końca (wczesnej zimy). Od kilku lat próbuję wyjechać w Bieszczady właśnie na początku października, ale jak się okazuje nie jest to takie proste.

Tak więc, dzisiaj wspomnienie lata i wczesna jesień.

Wczoraj dostałam informację, że w Bieszczadach spadł pierwszy śnieg. Śnieg oczywiście szybko stopniał, ale spadło go całkiem sporo, a sam fakt, że spadł sprawił przypomniał o tym, że zima już tuż tuż i trzeba się do niej przygotować. Bo zima w Bieszczadach to nie przelewki!

Ratujmy cerkiew w Bystrem

2011-09-20T19:17:00.006+02:00

Spotkało mnie ostatnio coś miłego. Otóż dostałam maila od Pana Tomasza z bieszczadzkiego oddziału TOnZ (Towarzystwo Opieki nad Zabytkami) z podziękowaniami za wstawiennictwo na blogu (pod postem o cerkwii) w sprawie ratowania cerkwi w Bystrem.

No nie mogłam zrobić inaczej, ponieważ ta cerkiew jest mi szczególnie bliska, od lat jest obowiązkowym punktem każdej mojej wizyty w Bieszczadach. Świetnie wygląda latem, zimą, wiosną i jesienią. Jest wdzięcznym modelem do fotografowania, a do tego jest taka dostojna, tajemnicza i urokliwa. Tak jak inne cerkwie, tak i ta jest charakterystycznym dla bieszczadzkiego krajobrazu elementem.

Ta drewniana budowla skrywa ponad 100 lat historii i kultury bieszczadzkiej. Nie dajmy jej zmarnować! Tak jak napisał Pan Tomasz, potrzeba milionów, ale nie powiedzmy sobie szczerze... liczy się każda złotówka, również Twoja!

Możesz także przekazać na remont Cerkwi 1% swojego podatku, weź to pod uwagę rozliczając się w przyszłym roku. Szczegóły na temat możliwości pomocy znajdziesz tu: http://www.tonzbieszczadzki.pl/ratujmy_cerkiew.htm

A tu nasza modelka:

Więcej informacji o cerkwi w Bystrem:
Cerkiew w Bystrem koło Michniowca
Cerkwie w Bieszczadach - Bystre

Koncert KSU

2011-08-03T21:38:00.004+02:00

12.08.2011 godz. 19:00 Ustrzyki Dolne Park "Pod Dębami"

więcej o KSU >

Tak na szybko

2011-07-22T16:44:00.008+02:00

Udało się i na tydzień zawitałam w Bieszczady. Radość me serce rozpiera. Szczęśliwam okrutnie! Poza tym, że na zmianę trochę pada a trochę leje, roboty mam po pachy. Święto się szykuje. Maryśkoo i Władek złote wesele obchodzić będą. 50 lat razem!

Od początku tygodnia sukcesywnie zwozimy do chałupy wszystko co się da. Pieczemy, gotujemy, pierzemy, myjemy sprzątamy i nie wiem co jeszcze... W między czasie Maryśkowee, wytresowane zresztą krowy dokuczają (z częstotliwością 2 razy dziennie) sąsiadce wyjadając jej z ogródka. Nam zresztą też! Np. dziś w nocy pod naszym oknem jedna z nich postanowiła śpiewać. Tak okropnie zawodziła, że dopiero rozmowa nocna pomogła.

A tu trochę zdjęć okolicy, zrobionych właśnie tak na szybko :)
Aha i jeszcze jedno. Pozdrawiam dwóch przemiłych panów policjantów z Ustrzyk, którzy dziś oszczędzili mnie i mandatu za parkowanie na zakazie nie wlepili :)

Uwaga będzie smutno

2011-06-12T20:18:00.006+02:00

Uwaga będzie smutno, bo tak właśnie jest mi dzisiaj. Smutno bardzo.

Miałam dziś sporo czasu dla siebie i wzięłam się za nadrabianie zaległości w czytaniu blogów. A miałam ich w ostatnim czasie naprawdę dużo.

Zaczęłam więc od mojego ulubionego bloga Magody, którego chłonę od deski do deski. Jagoda mieszka w Bieszczadach. Kilka lat temu zostawiła wszystko i rozpoczęła nowe życie właśnie w Bieszczadach. O tym swoim bieszczadzkim życiu pisze przepięknie na swoim blogu i nie raz zdarzyło mi się wzruszyć w czasie jego czytania. Nie inaczej było i dzisiaj!

Tak bardzo chciałabym zrobić to co Jagoda, ale niestety nie mogę. Nie mam jeszcze takiej możliwości. Wiem, że życie w Bieszczadach to nie jest bułka z masłem. Trzeba mieć pomysł na siebie i nie bać się ciężkiej pracy, bo inaczej bieda będzie. Ale ja tych pomysłów mam wiele, a pracy się nie boję wcale. Jak nie spróbuję, to się nie przekonam. A chcę spróbować bardzo!

Ta codzienna pogoń, Warszawka i spinanie się męczy mnie okropnie. Z drugiej strony wiem, że to jedyny sposób w tej chwili (no chyba że wygram w totka, albo odnajdzie się gdzieś jakiś mój bogaty krewny, który zapisze mi fortunę), żeby móc w przyszłości spełnić swoje marzenia. Ale dlaczego musi być tak ciężko?! Ziemia w Bieszczadach podrożała w ostatnich latach okrutnie, w niektórych miejscach nawet 10-krotnie!

Jestem rozczarowana! Jestem rozczarowana Stolicą, dorosłym życiem, rządem i tym w jakim kierunku to wszystko zmierza... W Polsce młodym ludziom jest okropnie ciężko i nieważne gdzie Ci ludzie mieszkają. Stają przed dziwacznymi wyborami. Muszą walczyć o wszystko, a czasami ze sobą na wzajem. Wiem, że nie powinnam narzekać, bo nie jest mi znowu aż tak źle, osiągnęłam już trochę w życiu. Jestem niezależna. Ale... Brakuje mi wolności! Przestrzeni jaką dają Bieszczady.

o Bieszczadach marzę od dziecka! Teraz strasznie za nimi tęsknię,a ponieważ życie mi się mocno przeorganizowało ostatnio, to nie mogę sobie pozwolić na tak częste wyjazdy tam, jak to miało miejsce chociażby jeszcze w zeszłym roku. Tęsknię i myślę, myślę i tęsknię. W Bieszczadach odpoczywam, łapię wiatr w żagle i ładuję akumulatory!

Na dzień dzisiejszy chciałabym uciec, mieć wszystko w d... Pozbyć się ciągle dzwoniącego telefonu, odpowiedzialności, która na mnie ciąży. Chciałabym zaszyć się w mojej "dziurze" i rozkoszować się Bieszczadami.

Na koniec fotki, które udało mi się cyknąć w zeszłym roku w czasie spaceru po mojej bieszczadzkiej dziurze ukochanej.

Chcieć znaczy móc!

2011-05-22T20:12:00.008+02:00

Zastanawiałam się jak to jest, że ludzie mieszkający w Bieszczadach są tak zdeterminowani i najczęściej udaje im się osiągnąć cel. Mało tego, stawiają dzielnie czoła starości! A ja starości boję się okrutnie. Znam takie osoby, które w wieku 70 lat są praktycznie wykluczone z życia. Spędzają całe dnie w domu, nie maja żadnych zainteresowań, planów, nie można się z nimi dogadać. A jedyne na co czekają to śmierć. Takiej starości boję się bardzo!
Na szczęście znam też takie osoby, które mają mnóstwo planów,a co najważniejsze realizują je nie zwracając uwagi na przeciwności losu. Byle do przodu...

Taka właśnie jest bieszczadzka Maryśkooo i Władek, co sobie postanowią to robią!
Kilka lat temu wybudowali na posesji swej basen. Dostali nań dotację unijną. Niestety basen okazał się niezbyt trafioną inwestycją. Po napełnieniu go zdarzało się, że we wsi wody brakowało. A basen, żeby można było z niego korzystać musi mieć wodę i do tego czystą. Z tym ostatnim był problem, bo basen nawet po nakryciu go "foliją" w expresowym tempie zanieczyszczał się. Dlatego więc przez kilka kolejnych lat obiekt stał pusty, stał się miejscem pościgów kotów, które regularnie urządzał sobie Kapi.
Lata mijały, a wybetonowana dziura w ziemi z pewnością nie dodawała uroku gospodarstwu Maryśkii i Władka. Małżeństwo wpadło więc na genialny pomysł. Postanowili na basenie wybudować dom! Przecież basen idealnie nadaje się na piwnicę, a i fundamenty już gotowe. Zrobili więc szalunek, Władek zaprojektował domek. Trzeba dodać w tym miejscu, że Władek na budowie domów zna się jak nikt inny. Przez lata jeździł po Bieszczadach i Polsce, gdzie stawiał przepiękne domy z drewna. Jeden z nich (o którym wiem) można znaleźć w Bystrem, obok cerkwii.
Choć sam Władek ze względu na wiek i zdrowie czynnie nie uczestniczył w jego budowie, z dołu swym "subtelnym" głosem dyrygował pracownikami. Maryśkooo zajęła się zaopatrzeniem. Załatwiła drewno, blachę na dach, materiały do budowy i wykończenia. Jeździła tu i tam i zwoziła do domu wszystkie niezbędne do budowy rzeczy. I tak oto powstał prześliczny drewniany domek, podzielony na dwa (osobne wejścia). Teraz tylko czekać na turystów!

Poniżej zdjęcia z kolejnych etapów jego budowy. Robione z góry, więc nie widać go w całej okazałości.

Nie inaczej było z moim dziadkiem, o którym pisałam już. Do 82 roku życia prowadził samodzielnie (przez pewien czas jedyny) sklep w Lipiu. Teraz powraca w Bieszczady każdej wiosny i ostro pracuje przy pszczółkach swych ukochanych. Narobi się przy tym, umęczy w upale, ale jest szczęśliwy i snuje plany... Tylko w Bieszczadach jest naprawdę szczęśliwy. Ciągnie go tam okropnie. Nie ma co się dziwić!

Zdeterminowania i pracowitości zarówno Maryśkę i Władka, jak i mojego dziadka nauczyły Bieszczady. Bo aby tu przetrwać trzeba być silnym, zdeterminowanym i mieć pomysł na siebie. Choć nie mieszkam w Bieszczadach często dostaję maile, czy wiem gdzie można znaleźć pracę w Bieszczadach, bo np. ktoś chciały przeprowadzić się tam i zamieszkać. Moja rada jest taka, jeśli nie masz worka pieniędzy, który pozwoli Ci nic nie robić, a tylko rozkoszować się urokiem Bieszczadu, lub jeśli liczysz na znalezienie pracy w Bieszczadach to bierz się za myślenie i znajdź pomysł na siebie (własny biznes), który pozwoli Ci przeżyć w Bieszczadach. Bo żyć w Bieszczadach nie jest łatwo!

PS. (26.06.2011)
Domek został ukończony i czeka na turystów!
Jeśli masz ochotę spędzić urlop w iście bieszczadzkiej atmosferze prawdziwego (tradycyjnego) gospodarstwa to polecam Lipie 48 w Bieszczadach, tel. 13 – 461-93-29, kom. 0697-510-202 (proś z Panią Marią). Gospodarze są leciwi ale szalenie sympatyczni :)

Poza domkiem dostępne również pokoje do wynajęcia w studenckich cenach 25 zł / dobę od osoby :)

2011-05-08T12:38:00.006+02:00

No dobrze, czas posypać głowę popiołem i przyznać się oficjalnie!

Oj, zaniedbałam bloga bardzo, oj tak! Ostatnio czasu nie starcza mi na wiele rzeczy, w tym pisanie na blogu.

Przez ostatni rok wiele zmieniło się w moim życiu. Trochę zostało wywrócone do góry nogami. W związku ręce pełne mam roboty, dosłownie i w przenośni ;) W tym czasie w Bieszczadach byłam tylko dwa razy, w zeszłym roku w lato i w lutym tego roku. Z tym, że w lutym pobyt tam był krótki, ale szczególny. Pozwolił mi się wyciszyć, wyspać i odpocząć od wszystkich problemów. Zamknęłam się w mojej samotni i miałam wszystko w ... nosie :)

Ale dziś mówię dość, czas przełamać ten czas milczenia, tym bardziej, że sezon letni przed nami. Pomimo tego, że jestem prawie 500 km od Bieszczad, postaram się nie dać o nich zapomnieć - również sobie!

A na początek przedstawiam wam Maksia, nowego mieszkańca, którego dobra Maryśkooo przygarnęła. Maksio, to czysty kundelek. Mieszaniec jamnika chyba z, no nie wiem sama. Jest rudy, ma uszy jak nietoperek, mało urodziwy a przy tym rozbrajający i zmiękczający serca.

Maksio bowiem przybył aż z Włoch. Prawdziwy "włoski" piesek. Od razu skradł serca gospodarzom, bo Maryśkooo udostępniła mu nawet poduszkę do spania. Jest też przez nią regularnie kąpany. Całe dnie spędza w domu, czasami nawet na kanapie. A co najciekawsze, zaakceptował go nawet Kapi, który pozwala mu się podgryzać po łapach, gdy Maksio za nim człapie! Oczywiście są również momenty stresowe, gdy Kapi wpada głodny do domu i przegoni Maksia od miski, ale ten wyładowuje się później dokładnie w ten sam sposób na burych kocurach. No i wszystko zostaje w rodzinie.

Polańczyk nad Soliną

2010-07-01T09:16:00.008+02:00

Pisałam niedawno o Chrewcie nad Soliną. Dziś chciałabym napisać trochę o Polańczyku. Polańczyk to (teoretycznie) wieś położona nas Zalewem Solińskim, która słynie przede wszystkim z tego, że na jej terenie znajduje się największy w Bieszczadach zespół sanatoriów i uzdrowisk. W Polańczyku więc spotkać można całe mnóstwo kuracjuszy i turystów pragnących skorzystać z jego dobrodziejstw. A rzeczywiście jest z czego korzystać, ponieważ Polańczyk ma doskonale rozwinięte zaplecze turystyczne.

Zacznijmy od dostępu do Soliny.

PLAŻE
No i tu jest problem. Zalew Soliński ma to do siebie, że nikt nie zadbał tam o plaże. Co prawda nad samym Zalewem jest dość duży teren zieleni, nad którym można się "rozłożyć" ale już z dojciem do wody nie jest tak fajnie. Trzeba pokonać ogromną skarpę, gdzie wyznaczone przejścia oddalone są od siebie za bardzo i w praktyce wygląda to tak, że plażowicze schodzą dzikimi, niejednokrotnie bardzo stromymi ścieżkami. Gdy już dostaniemy się na brzeg, mamy jeszcze do pokonania ziemisto-piaszczystą plażę z dodatkiem kamieni. Ale nie zniechęcajcie się od razu, wg mnie i tak jest lepiej niż w Solinie, gdzie dojście do wody w niektórych miejscach odbywa się wyłącznie (w niektórych miejscach jest piasek) po kamieniach.

KĄPIELISKO
W Polańczyku wyznaczone jest kąpielisko, nad którym czuwa ratownik, więc maluchy z pewnością będą bezpieczne. Bardziej wytrawni pływacy pływają zazwyczaj poza kąpieliskiem.

SPRZĘTY WODNE
Jeśli chodzi o sprzęt wodny, to nie ma z tym problemu. W Polańczyku znajduje się co najmniej 2
wypożyczalnie sprzętu (całkiem niedrogie). Można wypożyczyć rowerek lub kajak. I tu moja dobra rada: sprawdźcie najpierw ten sprzęt, czy wszystko z nim ok. Mnie zdarzyło się, że wypożyczyłam rowerek, w którym szwankował ster a potem zmieniłam go na rower, w którym było coś nie tak z pedałami - nie rozpędzał się...

JEDZENIE
Z jedzeniem w Polańczyku nie ma najmniejszego problemu, już w okolicach kompieliska znajdziecie budki z jedzeniem i picim (również piwem). Im dalej oddalicie się od wody tym więcej znajdziecie barów i restauracji. Praktycznie rzecz biorąc centrum Polańczyka to w tej chwili tylko restauracjie i bary, znajdujące się wzdłuż głównej ulicy.

NOCLEGI
Baza noclegowa Polańczyka jest doskonale rozwinięta, z pewnością więc znajdziecie tu miejsce noclegowe, czy to w pensjonacie czy w gospodarstwie agroturystycznym. Jeśli wybierasz się tam w sezonie letnim proponuję jednak wcześniej dokonać rezerwacji, bo może być ciężko od tak znaleźć miejsce.

JAK DOJECHAĆ
Polańczyk leży na trasie małej pętli bieszczadzkiej.

Jeśli jedziecie np. z Ustrzyk Dolnych macie dwie możliwości dojazdu:
I Chyba szybsza - Ustrzyki Dolne, Ustianowa, Stefkowa, Olszanica, Uherce Mineralne, dalej kierujemy się na Solinę, mijamy Solinę i kierujemy się na Polanę i Czarną, i w ten sposób dojeżdzamy do Polańczyka.

II Ustrzyki Dolne, Hoszów, Rabe, Żłobek, Czarna - tu kierujemy się na Polanę, mijamy Polanę, Chrewt, Olchowiec, Bukowiec, Wołkowyję, i dojeżdzmy do Polańczyka.

Jeśli jedziecie z Sanoka:
Sanok, Zagórz, Lesko, Hoczew, Średnia Wieś, Berezka, Myczków i finał czyli Polańczyk.

Aby dojechać do plaży trzeba przejechać całe "centrum" - ulicę z restauracjami, aż do dużego parkingu płatnego. Ale spokojnie nie jest on aż tak drogi jak w Solinie. Dla bardziej oszczędnych rada: możecie (jeśli oczywiście najdziecie miejsce) zaparkować już przy ulicy przed parkingiem, tylko musicie liczyć się z tym, że im dalej zaparkujecie tym dalej będziecie mieli do plaży - a naprawdę trzeba kawałek przejść.

Podsumujmy:
PLUSY

dość duża plaża,
dużo mniej plażowiczów niż w Solinie,
wypożyczalnie sprzętów wodnych,
ceny sprzętów wodnych niższe niż w Solinie,
dobrze rozwinięta baza turystyczna.

MINUSY

plaża daleko od parkingu,
kiepskie dojście do wody,
bardzooo tłoczno na ulicach,
niekonieczenie tanie jedzenie w restauracjach w "centrum".

Smutno bardzo...

2010-06-21T10:18:00.009+02:00

Rzecz wydarzyła się okrutnie straszna. Władek, mąż Maryśkiii miał bardzo rozległy zawał. Na szczęście udało się go odratować i czeka teraz na operację w szpitalu.

Rozstanie to, dla pary z 50-cio letnim stażem jest ogromnym stresem. Władek dobrze po 70-stce prawie od 50-ciu lat - odkąd sprowadził się w Bieszczady - domu na dłużej nie opuszczał. A tu na starość przyszło mu spędzić tyle dni w szpitalu, z dala od swojego własnoręcznie wybudowanego domu, zwierząt a przede wszystkim od Maryśkiii. Nie śpi, nie je, tęskni...

Żona zaś, codziennie (a czasami nawet dwa razy na dzień) jeździ 60 km w jedną stronę z wałówką do męża.
Na wieść o tym, że taka tragedia wydarzyła się zapakowaliśmy się w samochód i czym prędzej pognaliśmy w Bieszczady. Choćby na chwilę, żeby wesprzeć na duchu strapioną staruszkę i odwiedzić schorowanego dziadka.

A co w domu bez Władka? Wszystko jakieś takie inne, smutne...
Smutna Maryśkooo - bo martwi się o męża, ale smutne też zwierzęta - bo tęsknią.
Kapi chodzi osowiały, szuka swojego Pana. Bure koty też tęsknią za tym, co go codziennie łapką szturchały i prowadziły do szafki z karmą.
Dla nas też, ten pobyt był jakiś taki dziwny. Zupełnie inny niż wszystkie.
Najgorsze było pożegnanie. Płaczliwe bardzo. Maryśkooo rozkleiła się strasznie, ja starałam się trzymać przy niej, chociaż w sercu aż ściskało z żalu. Za to jak tylko wsiadłam do samochodu, to prawie do samego Sanoka beczałam...

Chrewt nad Zalewem Solińskim

2010-06-11T08:23:00.015+02:00

Dla większości z nas urlop nad Zalewem Solińskim kojarzy się tylko z pobytem w Solinie. A jednak poza Soliną jest kilka ciekawych miejscowości, w których taki urlop można spędzić i korzystać z całego dobrodziejstwa "bieszczadzkiego morza". Jedną z takich miejscowości jest Chrewt, położony przy małej pętli Bieszczadzkiej.

Chrewt to mała wieś, której większa część została zalana w 1968 roku podczas tworzenia Zalewu Solińskiego. Jest to miejsce, w którym właśnie zalew się zaczyna. Ma to oczywiście swoje zalety w postaci przepięknych widoków powiększającego się Jeziora i otaczających go bieszczadzkich lasów. Niestety ma to też swoje wady. Wg mnie największą jest strasznie bagniste wejście do wody. Wchodząc do wody ma się wrażenie jakby zapadania. Wg. mnie najlepsze wejście do Soliny jest w Polańczyku (w Solinie jest kamieniste).

Chrewt w odróżnieniu od Soliny i Polańczyka jest dużo bardziej kameralny. Ze względu na liczne pola namiotowe w okolicy, spotkać tu można dużo młodzieży i rdzennych mieszkańców Biszczadu.
Miejsce to jest zdecydowanie mniej komercyjne niż dwa wcześniej wspomniane miejsca.

Na plaży znajduje się czynny w sezonie letnim sklep z barem. Można tu także wypożyczyć m.in. kajaki i łódki, a w okolicy poza polami namiotowymi znaleźć można nocleg w miejscowych gospodarstwach agroturystycznych.

Miejsce zdecydowanie ma swój urok i klimat. Dla tych osób, które nie lubią natłoku i tzw. stonki turystycznej i zastanawiają się gdzie jechać nad Zalew Soliński, Chrewt może to być ciekawym miejscem wypoczynku.

Gwiazdy i kaczeńce

2010-05-11T19:04:00.003+02:00

Nie ma nic wspanialszego niż bieszczadzkie niebo! Zdążyłam już zapomnieć jakie jest, na całe szczęście przypomniałam sobie...

Jeszcze z dzieciństwa pamiętam ciemne i niesamowicie ciche noce. I to przecudne niebo. Nigdzie indziej nie widziałam takiego nieba i tylu gwiazd co w Bieszczadach. Całe mnóstwo gwiazd. To te gwiazdy i księżyc oświetlały drogę do domu (z ogniska, na które uciekłyśmy z kuzynką w tajemnicy przed dziadkiem mym) i to w te gwiazdy wpatrywałam się siedząc wieczorami na ławce przed domem.Pamiętam, że zawsze było właśnie ciemno i cicho. Tak cicho, że każdą rozmowę słychać było prawie na końcu wsi (nic dziwnego, że dziadek zawsze o wszystkim wiedział).
Teraz na wsi zainstalowane są już latarnie, które świecą dość długo. Jednak do wakacji świecą tylko do 22. Dzięki temu udało mi się zobaczyć to, co pamiętam właśnie z dzieciństwa. Nagle zgasły, przez chwilę było tak ciemno, że nie widać było kto siedzi obok. Głowa w górę i... ahhhhh. Pięknie!

Ale było coś jeszcze. Tej wiosny zobaczyłam w Bieszczadach coś, czego wcześniej nie zauważałam.
Kaczeńce. Całe dywany kaczeńców, żółto-zielone.

Cerkiew w Bystrem koło Michniowca

2010-05-06T19:43:00.005+02:00

O cerkwi w Bystrem pisałam już kiedyś (wpis znajdziesz tu >>). Zamieściłam nawet jej zdjęcia. Nigdy jednak nie udało mi się zwiedzić jej w środku. Nigdy aż do tegorocznej majówki. Otóż dzięki uprzejmości bardzo sympatycznego, młodego konserwatora tejże cerkwi - przebywającego notabene w domku, wybudowanym przez dziadka mojego Wojtka - zobaczyłam jej wnętrze.

Niesamowite wrażenie robi ogrom tej budowli. Z zewnątrz co prawda widać, że jest wysoka ale patrząc w górę od wewnątrz, aż dech zapiera.

We wnętrzu poza drewnianą amboną i balkonami zachowały się piękne ikony i ołtarz.

Do końca XVIII wieku Bystre stanowiło odrębną parafię i w 1795 roku liczyła 370 wiernych. Cerkiew, którą możemy podziwiać w Bystrem wybudowana została w miejscu starszej, pochodzącej z 1681 roku, a odnowionej w 1883. W 1902 zbudowano dzisiejszą cerkiew.

Cerkwiew znajduje się obecnie pod opieką członków oddziału Towarzystwa Opieki nad Zabytkami w Michniowcu, którzy w miarę możliwości starają się nie dopuścić do jej dalszej dewastacji. Oczywiście głównym problemem jest brak środków. Wg. tego młodego mężczyzny dzięki, któremu udało mi się zobaczyć cerkiew, aby doprowadzić ją do jako takiej "kultury" potrzeba ok miliona złotych. Niestety bardzo ciężko pozyskać taką kwotę... Dlatego gdy kiedykolwiek będziesz w cerkwi W Bystrem koło Michniowca wspomóż ją kilkoma złotymi. Możesz także oddać 1% swojego podatku, szczegóły znajdziesz tu: http://www.tonzbieszczadzki.pl/ratujmy_cerkiew.htm

Niby nic

2010-03-11T20:59:00.002+01:00

No i stało się, padłam ofiarą zimy, braku słońca i jeszcze kilku innych rzeczy. Pojawienie się w ostatnich dniach większej ilości naturalnego światła przywróciło mnie powtórnie do życia. Oczywiście wpływ na to miało także pojawienie się perspektywy weekendowego wypadu w Bieszczady.

Cieszy mnie to ogromnie ponieważ jestem już tak maksymalnie zmęczona zimą. Zmęczona jestem także myśleniem - ostatnio strasznie dużo muszę myśleć, szczególnie w pracy... Myśleć i pisać. Pisać i myśleć.

Dodatkowo martwi mnie fakt, że Wojtek - najmilejszy mój zaraził się boreliozą. Kleszcz go chyba ugryzł (bo nie przypomina sobie) w Bieszczadach a co ciekawe na początku grudnia. Tak grudnia. Biorąc pod uwagę, że grudzień był bardzo ciepły (ok 15 stopni) to całkiem prawdopodobne. Podobno wystarczy, że kleszcz tylko dziabnie i ucieknie. Dziadostwo to rozpoznaliśmy ponieważ pojawił się rumień wędrujący, ale on pojawia się tylko w 30 % przypadkach. W innych przypadkach ludzie żyją z tą wstrętną bakterią przez lata, która wybucha jak bomba z opóźnionym zapłonem atakując nerwy, stawy itd.
Niniejszym przestrzegam wszystkich (nie tylko miłośników bieszczadzkich lasów) przed boreliozą, która nieleczona może być okrutna w skutkach. Jeśli nie występuje rumień jest bardzo ciężka w diagnozowaniu i jest często mylona z wieloma innymi chorobami jak przewlekłe zmęczenie, choroby neurologiczne, reumatyczne czy stwardnienie rozsiane. Póki co najmilejszy mój czuje się dobrze, przechodzi nadal kurację antybiotykiem. Mam nadzieję, że wszystko będzie ok.

Mam nadzieję także, że uda nam się wyskoczyć w Bieszczady jeszcze w marcu, "zaciągnąć się" świeżym bieszczadzkim powietrzem i pogapić się na przepiękne widoki.
Jak się uda to pożegnam zimę i utopię Marzannę właśnie w Bieszczadach.

Ps. Chciałabym także podziękować w tym poście przewyrozumiełym strażnikom miejskim z Legionowa, dzięki którym uniknęłam 500 zł mandatu. Było trochę ciężko ale udało się - skończyło się na pouczeniu. Potwierdzam w tym miejscu także, to co wcześniej obiecałam panom ze Straży czyli, że już nigdy więcej nie popełnię takiego błędu.

Żyć jak w Bieszczadach

2010-02-02T19:44:00.007+01:00

Bieszczady mają wiele swoich niepowtarzalnych osobowości. Niektóre z nich są mniej lub bardziej znane. Do ich grona z pewnością należy mój dziadek, o którym już kiedyś wspominałam.

Jako wykształcony, dojrzały mężczyzna zostawił wygodne życie w mieście, zrezygnował praktycznie ze wszystkich wygód by stać się prawdziwym człowiekiem Bieszczadu. I jak się okazało w Bieszczadach do życia niewiele mu było potrzeba.

Po przyjeździe w Bieszczady, gdzie od 51 roku znajdował się jego dom rodzinny wybudował sobie chatkę i zakupił kilkanaście uli. Chatka była tylko przejściowym lokum. Docelowo miała być pracownią pszczelarską. Jednak pozbawiona bieżącej wody i toalety chatka do dziś w niezmienionej formie pełni funkcję domu i piecowni a pszczelarstwo stało się jego prawdziwą pasją.

Ponieważ zajmowanie się ulami i zbieranie wypełniało tylko niewielki fragment roku, trzeba było znaleźć zajęcie na pozostałą jego część. W dziadku moim odezwała się żyłka handlowca.
Wynajął więc budynek po dawnym klubie wiejskim i otworzył jedyny w Lipiu sklep spożywczo-przemysłowy. Sklep ten przez lata wymieniany był jako element infrastruktury wsi Lipie we wszystkich prawie przewodnikach turystycznych. Wkrótce przykleiła się do niego ksywka Sklepowy.

Sklep ten i pszczółki nadały integralną częścią jego bieszczadzkiego życia. Gdy przyjeżdżał do nas na Święta, pierwszego dnia po nich zrywał się o bardzo nieprzyzwoitej porze i wracał w Bieszczady, bo przecież ludzie bez chleba zostaną.

Natomiast latem nie było nic ważniejszego od noszenia kratek i kręcenia miodu. A lokalny Pan Miodek na miodzie znał się jak nikt inny i do pewnego momentu był jedynym w okolicy dostawcą tego smakołyku.

Lata leciały, a u Sklepowego nic się praktycznie nie zmieniało. Ta sama chatka, pszczółki, ten sam codzienny rozkład dnia i ten sam przez lata niezmieniający się sklep.

Tak, sklep w Lipiu w pewnym momencie stał się prawdziwą atrakcją turystyczną. Dlaczego? Ponieważ, przez lata nic się tam nie zmieniło. Na ścianie wisiała księga skarg i wniosków, wyróżnienia i dyplomy dla Sklepowego i te ohydne regały. Na półce stało takie stare drewniane radio z ogromnym pokrętełkiem, które odbierało tylko program 1 i radio Ukraina, a pod produktami stały ceny, w których każda z cyfr odciśnięta była osobną pieczątką. Wystrój wzbogacony był wiszącymi - niczym serpentyny w Sylwestra - lepami na muchy. Całość zamykał bezcenny widok mojego dziadka za ladą. No istna legenda PRL-u.

Muszę dodać, że w sklepie tym mocno odznaczała się dłoń samotnego, starszego mężczyzny. Do tego stopnia, że generalne porządki dokonywały się tam średnio raz w roku, kiedy to przyjeżdżałam na wakacje. Pierwsze parę dni spędzałam właśnie w sklepie szorując wszystko co się da. Pamiętam nieśmiertelny cząber, którego co roku próbowałam pozbyć się z półki na co Sklepowy twierdził, że to jest jeszcze dobre, bo przecież co się może stać przyprawie…

Doprawdy nie wiem jak ten legendarny sklep mógł funkcjonować w ten sposób przez ponad 20 lat! Oczywiście mam swoją teorię, ktoś w pewnym momencie dostrzegł, że jeśli tak dzielnie stawia się czoła swojemu wiekowi to nie należy temu komuś przeszkadzać. I tak, Sklepowy przestał prowadzić sklep dopiero 2 lata temu, czyli w wieku 82 lat. Dodam tylko, że przez cały ten czas prowadził samodzielnie księgowość, robił zaopatrzenie i sprzedawał.
Chciałabym mieć w jego wieku tyle siły, zapału i zdrowia.

Dziś na miejscu tego sklepu stoi nowy dom, ale jeśli kiedykolwiek będziesz w Lipiu i zapytasz o Sklepowego, to z pewnością każdy będzie wiedział o kogo chodzi.

Na zakończenie …
Zapytałam kiedyś dziadka, czemu nie wróci do miasta, przecież byłoby mu wygodniej. Odpowiedział mi: Ale po co, tu w Bieszczadach mam przecież wszystko czego mi potrzeba.

Stuposiany - bieszczadzki biegun zimna

2010-01-14T18:37:00.004+01:00

Jak ostrzegają meteorolodzy nadchodzi fala kolejnych mrozów. Zima zimna, zima zła ale nie dla wszystkich niskie temperatury są straszne.

Mieszkańcy Bieszczadów a w szczególności Stuposian są przyzwyczajeni do szczególnie niskich temperatur. Nie każdy także wie, że Stuposiany to jedno z najzimniejszych miejsc w Polsce. Takie drugie Suwałki.

Leżąca w Bieszczadach wieś Stuposiany należy do gminy Lutowiska. Tak niskie temperatury Stuposiany zawdzięczają temu, że są położone w specyficznej dolinie nad Wołosatką.

Rekordowo niską temperaturę odnotowano w Stuposianach w 1996 r., a termometry wtedy wskazały minus 37 stopni Celcjusza. W grudniu 2009 roku, a dokładniej 21 grudnia odnotowano minus 28 stopni i była to tego dnia najniższa temperatura w Polsce.

Ale to jeszcze nie wszystko! Podobno w latach 60-tych, kiedy to jeszcze nie prowadzono pomiarów, słupek rtęci wskazał tu pewnej nowy 41 kresek na minusie!

Olaboga!

2010-01-13T18:33:00.003+01:00

Nie wiem o co chodzi ale moje przeglądarki zbiesiły się i nawet z Google Chrome nie mogę zamieszczać komentarzy. Nie rozumiem o co chodzi, wygląda na to, że w Bloggerze jest problem z dodawaniem komentarzy z laptopów. Wiem, bo znam inne osoby, które mają ten sam problem.

Ale do rzeczy, bo nie o Bloggerze miało być. Ubolewam nad brakiem tej możliwości bo nie mogę Wam napisać ciepłego słowa, a w szczególności nie mogę podziękować Damurek za wyróżnienia.
Nie mogę w komentarzu, ale mogę tu i oto właśnie bardzo dziękuję. Jest mi niezmiernie miło i z dumą owe wyróżnienia prezentuję.

Wiem, że zgodnie z tradycją powinnam przekazać je dalej, ale uczynię to później. Dziś mam na to zbyt mało czasu.

Wypał węgla w Bieszczadach

2010-01-08T19:42:00.005+01:00

Zwiedzając Bieszczady często mona zauważyć tańczące ponad szczytami drzew

kłęby dymu. Ten dym unosi się z retort, w których w Bieszczadach nadal wypala się węgiel drzewny. Spotkać tam można mężczyzn z umorusanymi twarzami, wyglądem przypominających górników. To węglarze lub wypalacze.

Bieszczady słyną z wypałów węgla, jest ich kilka – m.in. Lipna, Długie, Moszczaniec i Rostajnem. Przeważnie ulokowane są one przy potokach, z których zazwyczaj pochodzi woda do zalewania pieca.

Na początek trochę informacji o wypalaniu węgla

Wypał stał się podstawową metodą otrzymywania węgla drzewnego już na początku XX w. z tym, że wtedy wypalano go w stosach, obsypanych szczelnie ziemią lub obłożonych darnią. Takie stosy nazywane były mielerzami. Wraz z popularnością grillowania, węgiel drzewny stał się mocno pożądanym towarem i zaczęto go produkować w stalowych retortach.

Węgiel drzewny otrzymywany jest w procesie rozkładowej destylacji węgla liściastego lub iglastego w temperaturze ok. 800°C. Jak twierdzą doświadczeni węglarze z 12 mp olchy, po wypaleniu, otrzymuje się ok 800 kg węgla a z buka wychodzi około 1100 kg. Do wypalania najlepszy jest buk i brzoza grab.

Jak wygląda proces wypalania węgla drzewnego

W pierwszej kolejności należy załadować retortę, do której wchodzi ok. 12 mp drzewa, gdy temperatura będzie odpowiednio wysoka zamyka się górny otwór aby ogień w środku

równomiernie się rozkładał. Doświadczeni węglarze wiedzą, że gdy zniknie biały dym a pojawi się niebieski, piec należy zalać wodą - w lecie nawet 100 litrami i uszczelnić błotem aby woda nie wyparowała. Następnego dnia węgiel jest gotowy. Z całego pieca drzewa zostaje ok. połowa węgla.

Praca przy wypale nie należy do najłatwiejszych i najbezpieczniejszych. Zdarzyły się w Bieszczadach wypadki spalenia w retorcie węglarzy. Podobno wszystkiemu jest winny alkohol, no bo w końcu trzeba się jakoś w zimie rozgrzać.

Najwięcej pracy przy wypale jest zazwyczaj wiosną, kiedy to rośnie zapotrzebowanie na węgiel drzewny przed sezonem grillowym. Wtedy wszystkie piece pracują pełną parą a i wypalacze nie mają chwili wytchnienia.
Konkurencję dla bieszczadzkiego węgla stanowi ukraiński. Ale tamten węgiel jest podobno wilgotniejszy i często aby zwiększyć jego wagę Ukraińcy dosypują do niego piasek.

Szkodliwy dym
Ale pomimo tego, że retorty wpisane w krajobraz Bieszczadów od lat przyciągają turystów, posiadają wielu przeciwników. Dlaczego? Coraz częściej spotkać można dzikie wypały przy gospodarstwach rolnych. Ich właściciele wypożyczają przed sezonem te ogromne metalowe bańki i dorabiają wypalając węgiel. Na początku wszyscy zachwycali się zapachem dymu z drewna, ale po pewnym czasie stało się to mocno kłopotliwe, szczególnie dla sąsiadów takiego gospodarza.

Poza tym w skład dymu drzewnego wchodzi tlenek i dwutlenek węgla, metan i wodór a destylat wodny zatruwa wodę kwasem octowym, metanolem acetonem. Pozostaje jeszcze kwesta smoły drzewnej, która wsiąka w glebę również ją zanieczyszczając. Bieszczadzkie wypały poza tym, że urozmaicają krajobraz bieszczadzki działają destrukcyjnie na Bieszczady.

Wypalanie węgla powinno więc odbywać się wyłącznie w określonych warunkach, w miejscach do tego przeznaczonych tj. w przemysłowych wypalarniach, w których produkty ubocze powstawania węgla drzewnego są odbierane.

W Nowym Roku!

2010-01-04T18:14:00.004+01:00

Wiem ostatnio mocno zaniedbałam mojego bloga. Całe przygotowania do Świąt i Sylwestra pochłonęły mi strasznie dużo czasu. Do tego dołożyła się nowa gra, która wpadła mi ostatnio w ręce...

No dobrze przyznaję się to ta gra pochłonęła mnie bez reszty! Ale jak to w Nowym Roku wypada, postanawiam poprawę i obiecuję, że już wkrótce napiszę zarówno o tym ile papierosów i wódki można za jednym razem przewieźć przez ukraińsko - polską granicę (mam takie zapytania), o wypale węgla w Bieszczadach i o tajemnicach Soliny.

W Święta widziałam się z moim bieszczadzkim dziadkiem, który przywiózł mi książkę o Solinie. Podobno jest tam dużo ciekawych informacji związanych powstawaniem Zalewu. Książka ma ok 400 stron z czego pierwszą połowę stanowią wspomnienia z dzieciństwa autora. Jak tylko przebiję się przez nie, z pewnością podzielę się wami tymi ciekawostkami.

A póki co tyle, jeszcze ostatni level gierki przede mną!

Wycieczka do Sianek i naprawa zawieszenia

2009-12-10T20:15:00.012+01:00

Dzisiaj z innej beczki, historia mocno aktualna o tym jak zachciało nam się jechać do Sianek.

Na początek więc kilka słów o miejscowości Sianki.
Sianki znane są przede wszystkim z tego, że znajduje się tam pseudo źródło Sanu (dlaczego pseudo znajdziesz tu) i leżą w tzw. „Worku Bieszczadzkim” ale o tym innym razem.

Całą historię zacząć trzeba od tego, że mój Najmilejszy urodził się w Bieszczadach - dokładnie w Ustrzykach Dolnych. Z Bieszczad pochodzi jego ojciec, tam ma dziadków (najezdni górale) i tam mieszkał kilka lat po urodzeniu. Potem wylądował z mamą i siostrą w mazowieckim. Do Bieszczad jednak tęskni jeszcze bardziej niż ja (rodowita Starachowiczanka). Dlatego też podczas wrześniowego urlopu zarządził spontaniczną wycieczkę „szlakami z dzieciństwa” – czyli do Sianek.

Totalny spontan, ok. południa zapakowaliśmy się z Psiapsiułą i jej Najmilejszym do naszego Stilaka i śmignęliśmy najpierw do Ustrzyk Górnych a potem do Sianek. Nadmienić należy, że Stilak był świeżo sprowadzony z Włoch i po polskich drogach jeździł dopiero jakieś 3 miesiące. Dlatego mój ból związany z dalszymi wydarzeniami był co najmniej ogromny.

Do pewnego momentu droga była ok ale nagle stała się koszmarna, że w perspektywie miałam paliptację serca. Najpierw superwąska droga - mocno kręta, na której cudem uniknęliśmy wypadku. Na zakręcie miejscowy kierowca przyzwyczajony do tego, że zazwyczaj na tej trasie jest sam (no bo ilu jest takich wariatów jak my, którzy decydują się na taką wyprawę) o mały włos nie wjechał w nas czołowo.
Ale to nic! Ta droga i tak była ok. Potem asfalt się skończył i zaczęła się utwardzona droga (utwardzona chyba głazami) z masą nierówności i dziur. Chciałam zawrócić ale uparty jak osioł Najmilejszy musiał przecież odświeżyć swoje wspomnienia.

W końcu dojechaliśmy do parkingu w Bukowcu (ok. godziny 15), zostawiliśmy samochód i postanowiliśmy ruszyć do źródeł Sanu. Po tym jak doszliśmy do pierwszych znaków okazało się, że do Sianek jest ok. 3,5h drogi piechotą. No jak to? Nie możliwe. Przecież Najmilejszy samochodem tam jeździł z tatą!

Okazało się, że pokręciliśmy się tylko dookoła, bo:
1. nie byliśmy przygotowani do wędrówki,
2. wracalibyśmy po ciemku – potrzebowaliśmy ok. 7 – 8 h na drogę, więc wracalibyśmy ok. 22:00,
3. nie mieliśmy mapy turystycznej, bo Panowie po tym jak sprawdzali trasę na postoju w Tarnawie zostawili ją na dachu, więc można sobie wyobrazić co się z nią później stało.
Najmilejszy był co najmniej nieszczęśliwy. Padła z jego ust nawet propozycja dojechania do Sianek samochodem!

Zapakowaliśmy się do samochodu i ponownie przeżyłam traumę w obawie przed urwaniem zderzaka, wydechu lub innej części samochodu.

A teraz finał. W drodze powrotnej z Bieszczad podczas jazdy coś się tłukło, potem sukcesywnie tłukło się coraz głośniej. Samochód trafił w końcu w grudniu na diagnostykę, bo już się tego tłuczenia nie dało słuchać. Pan użył stwierdzenia „lata tu wszystko jak żyd po pustym sklepie”, i że on by nie polecał jeździć tym samochodem bo amorki mogą zrobić dziurę w masce. Gdzie wy jeździliście tym samochodem? No się głupio pyta – do Sianek jechaliśmy.

Górne mocowania od amortyzatorów uszkodzone, do tego tuleje na wahaczach z przodu i tuleje na belce tylnej a i jeszcze amory przednie (bo mogą być pogięte). Całkowity koszt 1400 zł. BOLAŁO!

Moje Bieszczady wyróżnione!

2009-12-08T20:23:00.009+01:00

Haaa! Właśnie odrabiałam zaległości w czytaniu blogów, kiedy spostrzegłam na blogu Kasi o przepięknej nazwie Wróżennik Kasiowy wyróżnienie właśnie dla mojego bloga. Okrutnie dziękuję Ci dobra kobieto. Wielka to dla mnie satysfacja, że ktoś przyznał mi wyróżnienie "Kreatywnie! Bez końca!"a w zasadzie jakiekolwiek wyróżnienie. Nie sądziłam, że to moje bazgranie o Bieszczadach kogoś zainteresuje. Ale stało się i jestem z tego dumna :) bo to moje pierwsze blogowe wyróżnienie.

Zgodnie z zasadami umieszczam na blogu znaczekoraz regulamin, zgodnie którym osoba wyróżniona powinna poza umieszczeniem znaczka wyróżninia dodać link do osoby, która ją wyróżniła oraz nominować kolejne 10 osób.

Moje nominacje:
oczywiście Chata Magoda tak kreatywnej kobitki dawno nie widziałam,
Zdrowy Badyl, za kreatywne nalewnki ;)
Świat Babci Damurek i U Antoniny- za piękne rzeczy, które mocno inspirują.

Tylko 4, ponieważ póki co sumiennie czytam niewiele blogów, ale postanawiam poprawę i sukcesywnie do listy dopiszę kolejne.

Ustrzyki Górne w Bieszczadach

2009-12-03T19:48:00.012+01:00

Ustrzyki Górne to niewielka miejscowość w Bieszczadach położona nad potokiem Wołosaty, którą zna chyba każdy bieszczadzki turysta. Ustrzyki Górne są drugą połówką serca Bieszczadów – pierwszą są Ustrzyki Dolne. I chociaż na co dzień Ustrzyki Górne zamieszkuje tylko ok. 120 mieszkańców w sezonie letnim tętni tu życiem. Do niedawna jeszcze myślałam, że tętni nim także zimą ale Adam Gałecki (Zakapior Bieszczadzki) wyprowadził mnie z błędu. Podobno zimą Ustrzyki świecą pustkami, być może dlatego, że na dojazd tam w zimę są w stanie odważyć się tylko nieliczni turyści.

Ustrzyki Górne – praktyczne informacje

Ustrzyki Górne leżą w samym sercu Bieszczadzkiego Parku Narodowego i stanowią doskonałą bazę wypadową w góry. Przechodzą przez nie szlaki turystyczne:

szlak czerwony: Połonina Wetlińska – Brzegi Górne – Połonina Caryńska – Ustrzyki Górne – Szeroki Wierch – Halicz – Rozsypaniec – Wołowate,
szlak niebieski (graniczny): Kremenaros – Wielka Rawka - Ustrzyki Górne – Wołowate – przełęcz pod Tarnicą – Bukowe Berdo –Widełki.

Ustrzyki Górne posiadają dość dobrą bazę noclegową. Noclegi oferują m.in. gospodarstwa agroturystycze, Hotelik Biały, Hotel Górski, schronisko PTTK Kremenaros, schronisko przy stacji GOPR oraz kamping PTTK.

Jeśli chodzi o zaplecze gastronomiczne to zjeść można dobrze w Zajeździe pod Caryńską, Zajeździe u Eskulapa oraz Barze u Rzeźbiarza. Są to miejsca z bardzo specyficznym, bieszczadzkim klimatem.

W Ustrzykach Górnych znajduje się także:

Siedziba Bieszczadzkiego Parku Narodowego,
Dość duża placówka Straży Granicznej,
Kościół,
Poczta,
Wyciąg narciarski.

Ustrzyki Górne – trochę historii
Pierwsze informacje o Ustrzykach Górnych pochodzą z 1529 roku, kiedy to wieś ta lokowana była na prawie wołoskim przez ród Kmitów. W roku 1580 miejscowość została ponownie założona i najlepiej świadczą o tym dokumenty z 1950 roku a jej właścicielami byli właściciele ówczesnych Stuposian. W 1622 r. mieszkańców Ustrzy Górnych zdziesiątkowała najprawdopodobniej zaraza, która panowała także w Moczarnem oraz Wołosatem. W 1667 roku Maciej Ustrzycki, za zasługi dostał od Sejmu pozwolenie na zamianę Ustrzyk Dolnych na Górne i tak stał się ich właścicielem. W 1701 zbóje węgierscy doszczętnie zrabowali wioskę i uprowadzili jej mieszkańców, a osiem lat później wioskę spalili Szwedzi.

Ustrzyki Dolne w 1914 przeszły z rąk Wisłockich w ręce Augusta Nowaka. W tym czasie we wsi znajdował się tartak i wybudowano tu także kolejkę wąskotorową od Ustrzyk do Sokolików Górskich. W czasie I wojny światowej toczące się walki w Wołosatem spowodowały zniszczenia wsi.
27 września 1944 Ustrzyki Górne zostały zajęte przez wojska radzieckie a w latach 1945-47 Ustrzyki zostały całkowicie zniszczone na skutek działań NKWD, wojska radzieckiego i sotni Bira. Ludność zamieszkująca wieś została w 1951 roku wysiedlona w głąb ZSRR oraz na Syberię.
1951 roku w Ustrzykach Górnych powstała strażnica WOP oraz schronisko PTT, które zostało uruchomione w 1956 roku. W latach 80-tych rozwijała się tu osada leśna, powstały budynki siedziby Bieszczadzkiego Parku Narodowego oraz kościół p.w. św. Anny.

CO WARTO ZOBACZYĆ W BIESZCZADACH CZ II – SAMOCHODEM NA DUŻEJ OBWODNICY BIESZCZADZKIEJ

2009-11-27T19:21:00.000+01:00

Było o dużej pętli Bieszczadzkiej, dzisiaj będzie o małej. Dziś II część mini przewodnika dla osób wybierających się w Bieszczady samochodem - Mała Obwodnica Bieszczadzka.

Naszą wycieczkę rozpoczynamy w Hoczwi, położonej na rozdrożu dużej i małej obwodnicy bieszczadzkiej. Warto zobaczyć tu parafialny kościół barokowy rzymsko-katolicki z II połowy XVIII wieku oraz resztki murów po cerkwi z 1905r.Warto zatrzymać się tu i odwiedzić prywatną galerię rzeźbiarską Zdzisława Pękalskiego.

Kolejny przystanek to Średnia Wieś. Godnym uwagi są tu pozostałości po parku dworskim wraz z 20 dębami i lipami, które uznane zostały za pomnik przyrody. Obowiązkowym punktem tej wycieczki powinien być jednonawowy kościół drewniany z II połowy XVI wieku - uznany za jedną z pereł architektury drewnianej.

Jedziemy dalej, do Bereski i tu zwiedzamy podobnie jak w starej wsi murowany rzymskokatolicki kościół z I połowy XIX wieku oraz pozostałości po parku dworkiem.

Dalej jedziemy do Bereżnicy Wyżnej gdzie w górnej części wsi znajduje punkt widokowy z przepięknym widokiem na okolicę na krajobraz i BPN. Poza tym możemy tu zwiedzić drewnianą cerkiew unicką z 1839 r., z zachowanym ikonostasem częściowo z XVII wieku.

Jadąc dalej dojeżdżamy do Myczkowa. Tu poza charakterystycznymi dla tego miejsca dwoma świątyniami atrakcją jest przejazd wzdłuż zalewu Myczkowskiego.

Dojeżdżamy w końcu do Polańczyka, który w ostatnich latach zmienił się niesamowicie. Polańczyk jest bieszczadzkim uzdrowiskiem, więc w sezonie letnim jest tu mnóstwo turystów. W odwiertach występują wody wodorowęglanowo-chlorkowo-sodowo-bromkowe i jodkowe. Poza tym znajduje się tu duża, dobrze wyposażona plaża. W okresie wakacji można wyruszyć stąd w 1h rejs po zalewie Solińskim. Miejscowość posiada bardzo dobre zaplecze turystyczne – duża ilość miejsc noclegowych oraz restauracji i barów. Warto zobaczyć tu również murowaną cerkiew – obecnie spełniającą funkcję kościoła oraz kamienną kapliczkę z XIX wieku położoną nad Zalewem Solińskim.

Docieramy do Wołkowyi – wsi położonej nad zatoką Zalewu Solińskiego. Z powodu dobrego dostępu do Zalewu znajduje się tu dużo pól namiotowych oraz wypożyczalnia sprzętów wodnych.

Kierując się na w stronę Czarnej mijamy Bukowiec, Rajskie i Chrewt, gdzie kończy się Zalew Soliński i gdzie wpływa do Zalewu Czarny Potok. Znajdziemy tu wypożyczalnię sprzętu wodnego, galerię oraz bar.

W końcu dojeżdżamy do Polany, położonej u stóp północnego podnóża Otrytu. Znajduje się tu czynne w okresie wakacyjnym schronisko młodzieżowe oraz turystyczne na Wańka Dziale. Poza tym warto zwiedzić zdrewnianą greko-katolicką cerkiew z 1790 roku. Poza tym w miejscowości znajduje się hodowla koni huculskich oraz 3 galerie.

Nasza wycieczka kończy się w Czarnej, o której pisałam w I części przewodnika.

Zobacz I część przewodnika po Wielkiej Pętli Bieszczadzkiej.

Zalew Soliński informacje i ciekawostki.

W Bieszczady na narty

2009-11-25T19:47:00.004+01:00

Już niedługo zawita do nas zima, spadnie śnieg i jak co roku zaskoczy drogowców. A jak śnieg to i narty. A dlaczego by nie pojechać na narty w Bieszczady, gdzie śniegu w zimie nie brakuje.

Bieszczady ze względu na swoją rzeźbę (nie są to góry specjalnie wysokie) może nie są rajem dla wybitnych narciarzy ale dla tych mniej wymagających lub początkujących z pewnością wystarczą. A jeśli doda się do tego cały fenomen Bieszczadów – nie będzie się chciało stad wyjeżdżać.

W Bieszczadach w sezonie zimowym teoretycznie czynnych pozostaje ok. 18 wyciagów, i są to: Arłamów, Bystre k. Baligrodu, Bukowiec. Cisna, Dwerniczek, Huzele k. Leska, Karlików, Kalnica, Komańcza, Polańczyk, Puławy, Ropienka, Solina, Ustrzyki Dln. „Gromadzeń”, Ustrzyki Dolne „Laworta”, Ustrzyki Górne, Weremień „Lesko-Ski”, Zagórz.

W praktyce jednak sytuacja przedstawia się inaczej. Na skutek ciągłego ocieplania się klimatu w sezonie zimowym (bardziej ciepłym) czynnych jest tylko kilka wyciągów. Są to wyciągi posiadające sztuczne naśnieżanie: Ustrzyki Dolne, Weremień, Puławy, Arłamów oraz Karlików.

„Laworta” Ustrzyki Dolne
Największą stacją narciarską w Bieszczadach jest wyciąg „Laworta”. Jest to także jedyny w Bieszczadach wyciąg krzesłkowy. Na miejscu znajduje się wypożyczalnia i serwis sprzętu a sam stok jest oświetlony i sztucznie naśnieżany.

Na stacji znajdują się 3 wyciągi:
- krzesełkowy ( 1300 m długości)
- orczykowy (1250 m długości)
- orczykowy (300 m długości)

Długość tras to 1250 metrów a równica wzniesień wynosi 256 metrów.

Gromadzeń Ustrzyki Dolne

Gromadzeń to kolejna stacja Ustrzykach Dolnych, gdzie stok jest oświetlony i sztucznie naśnieżany.

Na stacji znajdują się 4 wyciągi:
- 2 dwuosobowe wyciągi orczykowe (700 m długości),
- talerzykowy (300 m długości),
- mały wyciąg (200 m długości).

Weremień koło Leska
To kolejna stacja z oświetlonymi stokami i sztucznym zaśnieżaniem.

Na stacji znajdują się:
- 2 wyciągi,
- 2 trasy zjazdowe o długości 680 i 750 metrów.

Różnica wzniesień wynosi tu 130 metrów.

Jeśli zdecydujesz się na wyjazd w Bieszczady to z pewnością bez problemu znajdziesz nocleg. W ostatnich latach bardzo rozwinęła się tu baza noclegowa. Powstało wiele gospodarstw agroturystycznych oraz pensjonatów.

Pamiętaj jednak aby na stoku przestrzegać kodeksu narciarskiego FIS.

Co warto zobaczyć w Bieszczadach cz I – Samochodem na Dużej Obwodnicy Bieszczadzkiej

2009-11-23T19:01:00.000+01:00

Pytacie co warto zwiedzić w Bieszczadach. Otóż moi drodzy, istnieją dwa sposoby zwiedzania Bieszczadów: pieszo i samochodem. Oba dostarczają niezapomnianych przeżyć. Zdecydowanie więcej miejsc można odwiedzić samochodem ale z pewnością dokładniej spenetrujesz Bieszczady pieszo. Dziś I część krótkiego przewodnika dla osób wybierających się w Bieszczady samochodem – Duża Obwodnica Bieszczadzka.

Punktem pierwszym – taką specyficzną grą wstępną będzie odwiedzenie Sanoka. Sanok to piękne, rozwijające się miasto z wieloma akcentami Bieszczadzkimi. Głównym przystankiem powinien być Skansen i Muzeum Budownictwa Ludowego. Można zobaczyć tu typowe łemkowskie zagrody i dowiedzieć się czegoś więcej rdzennych mieszkańców Bieszczadów.W okolicach rynku znajduje się sporo swojskich knajpek, gdzie można nie tylko napić się piwa ale też smacznie zjeść.

Dojeżdżamy do Leska tu zaczyna się Duża Obwodnica Bieszczadzka. Jadąc przez Glinne i Uherce dojeżdżamy do Ustrzyk Dolnych – Stolicy Bieszczad. W centrum miasta bardzo fajnie zrobiony ryneczek, kilka knajpek, no i oczywiście słynny na całe Bieszczady targ. Więcej na temat Ustrzyk Dolnych znajdziesz tutaj.

Jedziemy dalej dużą pętlą bieszczadzką w kierunku Ustrzyk Górnych, po drodze mamy Żłobek, gdzie przy drodze jest bardzo sympatyczny zajazd z hodowlą danieli oraz łowisko pstrągów – całkiem niedrogie.

5 km za Żłobkiem wjeżdżamy do Czarnej, niegdyś tętniącej życiem – dziś już trochę opustoszałej. To tu krzyżują się obie pętle bieszczadzkie: duża i mała. Niedaleko centrum znajduje się trójdzielna cerkiew drewniana, która dziś spełnia rolę kościoła. Jadąc dalej główną drogą, jakieś 2 km od centrum po lewej stronie mażemy zobaczyć pozostałości po szybach naftowych z XIX.

Jeśli w Czarnej skręcimy na krzyżówce w prawo na Michniowiec, można dotrzeć właśnie do Michniowca lub Bystrej (sąsiadujące wsie) gdzie znajdują się przepiękne drewniane cerkwie. Więcej o cerkwi w Bystej.

Praktyczna informacja
W okolicach Czarnej bardzo często można spotkać patrole Straży Granicznej – co jest w Bieszczadach normą (granica UE z Ukrainą), które zatrzymują samochody do rutynowej kontroli.

Jadąc prosto, dalej w kierunku Ustrzyk Dolnych dojedziemy do cudnych Lutowisk, gdzie na zakręcie niedaleko znaku Lutowiska można podziwiać jeden z najpiękniejszych widoków w Bieszczadach – panoramę Lutowisk i ukraińskie Bieszczady. Więcej o Lutowiskach znajdziesz tutaj.

Podziwiając bieszczadzki krajobraz dojeżdżamy wreszcie do Ustrzyk Górnych – bazy wypadowej w najwyższe partie Bieszczadów. To właśnie stąd dotrzemy czerwonym szlakiem na Tarnicę i to właśnie tu znajdują się budynki siedziby Bieszczadzkiego Parku Narodowego.
Ustrzyki Górne są bardzo dobrze rozwinięte pod względem turystycznym. Znajduje się tu mnóstwo knajpek z klimatem bieszczadzkim oraz stragany z typowymi dla Bieszczadów pamiątkami.

Kierując się dalej dużą obwodnicą dotrzemy do Wetliny. Stąd też dotrzemy w niebieskim szlakiem w najwyższe parte gór, a żółtym szlakiem na Połoninę Wetlińską.

Kolejna miejscowość warta odwiedzenia to Kalnica, przez którą przechodzi główny czerwony szlak beskidzki . Warto zwrócić tu uwagę na rezerwat Olszyna Łęgowa z fragmentem lasu łęgowego z udziałem olszy czarnej.

Jadąc dalej, dojedziemy do Cisnej – jednej spośród lepiej rozwiniętych miejscowości turystycznych. To tędy kursuje w sezonie letnik Bieszczadzka Kolejka Leśna pomiędzy Rzepedzią a Majdanem koło Cisnej. W Cisnej znajduje się kultowa knajpa Siekerezada, którą obowiązkowo trzeba odwiedzić.

Następna miejscowość to Jabłonki. Miejsce gdzie w 1947 zginął gen K. Świerczwski. Pomnik upamiętniający to wydarzenie znajduje się przy głównej drodze.

Tak też dojeżdżamy do Baligrodu, słynącego w XVII w z handlu winem. Tu znajduje się cmentarz polskich i radzieckich żołnierzy poległych w czasie walk z bandami UPA. Kilka kilometrów nad Baligrodem, niedaleko wsi Bystre znajduje się rezerwat geologiczny Gołoborze.

Kilkanaście kilometrów za Baligrodem znajduje się wieś Hoczew. We wsi warto zatrzymać się przy zabytkowym barokowym kościele z XVIII wieku oraz dawnej karczmie z przełomu XVIII i XIX wieku.

Dalej trasa biegnie do Leska gdzie kończy się Wielka Obwodnica Bieszczadzka.

Zobacz II część przewodnika po Wielkiej Pętli Bieszczadzkiej.

Zalew Soliński informacje i ciekawostki.

Marzy mi się...

2009-11-18T19:42:00.006+01:00

Szara, jesienna rzeczywistość potrafi zabić. Brak słońca powoduje u mnie zmęczenie a jest tyle rzeczy, od których aż mózg mi puchnie! W takich sytuacjach uciekam od tego marazmu dnia codziennego i marzy mi się…

Marzy mi się, że mieszkam w Bieszczadach. Mam piękny piętrowy domek z bali, z bawolim okiem w dachu. Projekt tego domu mam w głowie już od 12 roku życia – może trochę ewoluował od tego czasu ale nadal jest. Wokół domu jest piękna zielona trawa oraz kawałek drewnianego wozu całego w kwiatach. Nie wiem tylko jak w tych marzeniach to całe mnóstwo kwiatów znosi mój wrażliwy nos – jestem okropnym alergikiem.

Dom ma niewielki tarasik, na którym stoi drewniana ławka z niewielkim stolikiem – takie hand made. Codziennie rano (oczywiście tylko letnią porą) zasiadam na tej ławce i wypijam poranną kawę z odrobiną świeżego, wiejskiego mleka.

Marzy mi się, że mam psa a w zasadzie dużo psów. Szczęśliwych, biegających koło domu. Mogę nawet mieć kota – ale tylko jednego.

Zawsze marzyłam też o koniu. I chciałabym umieć na nim jeździć. Okropnie chciałabym się tego nauczyć. Jeździłabym na tym koniu po całych Bieszczadach! Kiedyś miałam jednego. Dziadek mi kupił. Koń nie był ujeżdżony, nie było też siodła. Ale dla mojego dziadka nie było problemu. Dziwił się, dlaczego nie chce na nim jeździć i w końcu sprzedał konia - no bo nikt nie chciał na nim jeździć. No dziwne!

I chociaż mam dużo innych marzeń to te są moje ulubione: Bieszczady, dom, pies i koń. Takie sielskie życie. Chyba warto marzyć, choćby dlatego, że jak sobie tak pomarze, to robi mi się trochę lepiej :)

Zwierzęce klimaty...

2009-11-09T19:24:00.006+01:00

Stwierdzam: temat jedzenia należy zmienić jak najszybciej na jakiś inny. Powód: zima idzie i skupianie się na jedzeniu nic dobrego na wiosnę nie przyniesie.
Wdzięcznym tematem są zwierzęta. Dlaczego? Już wyjaśniam.

W „moich” Bieszczadach wszystko kręci się właśnie wokół zwierząt. Dom Maryśkiii i Włodka jest enklawą dla wszystkich zbłąkanych zwierząt.

Na co dzień mieszka tam 12 krów, przy których Maryśkooo "tańcuje" 2 razy dziennie. Krowy są bardzo ułożone i wychowane. Praktycznie same prowadzą się na pastwisko i załatwiają zawsze w tym samym miejscu. Wszystkie razem, na drodze przed domem dawnego Sołtysa.

Inni mieszkańcy to kury i kaczki. O kaczkach wiem niewiele, więc skupię się na kurach. Kury Maryśkiii niosą się jak szalone. Pozostają przy tym niesamowicie złośliwe, ponieważ ukrywają się w sianie w stodole. Żeby znaleźć jaja trzeba się nieźle postarać.

Skoro jesteśmy już przy ptakach, to nie mogę nie wspomnieć o jaskółkach. Jaskółki, były kiedyś (ostatnio ich nie widziałam) mieszkańcami stajni i warsztatu. Przepisy unijne nakazywały usunąć gniazda ze stajni. Władek tak ich zaciekle bronił, że przyjechała nawet telewizja i nakręciła reportaż o jaskółkach, z Władkiem w roli głównej oczywiście!

A teraz najważniejsi mieszkańcy Kapi i koty. Kapi to mój ulubieniec, już kiedyś o nim pisałam. Jeszcze niedawno miał towarzysza Dżekiego, którego po śmierci jego właściciela przywieźli do Maryśkiii dobrzy ludzie. Kochany to był psiak, smutny bardzo. Jakieś 2 lata temu Dżeki w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął :(

Pozostają jeszcze koty. W zasadzie już sama nie wiem ile ich jest. Kiedyś było 2 szare kocury tzw. Brzęczki. Brzęczki miały od zawsze swoją miejscówkę na kanapie, na której całymi dniami odsypiały pracowite noce. Pewnego dnia pojawiła się dochodząca kotka, która spowodowała, że zaraz pojawiły się kolejne dwa, rude kocury – jej dzieci. Teraz kanapę okupują już cztery kocury!

Czarna kotka we wrześniu okociła się ponownie i w stodole znalazłam osobiście odrzucone przez nią maleństwo – takie tycie, tycie. Na całe szczęście była wtedy ze mną moja koleżanka kociara, którą zmusiłam do zaopiekowania się Maleństwem. Finał był taki, że wyjechała z Bieszczad z dwoma kotami: swoim, którego przywiozła z Łodzi i Maleństwem.

No dobrze, ale to nie koniec kotów. Jest jeszcze jedna znajda, czarna – chyba całkiem młoda kotka, która o mało co nie przyjechała z nami do domu. Zainstalowała się w samochodzie kiedy pakowaliśmy wałówkę, którą przyszykowała nam Maryśkooo. Kotka była genialna! Chodziła za nami krok w krok, nawet na ognisko do lasu. Było tak: najpierw my, potem Kapi a na końcu kotka.

Wszystkie te koty i Kapi schodzą się wieczorem po kolei do domu i następuje karmienie. Jeden Brzęczek otwiera sobie sam łapką szafkę z karmą, drugi namiętnie miałczy. Rude koty łaszą się z miłością, najpierw jeden potem drugi. Potem przychodzi kotka matka a po niej kotka wędrowniczka.

Jak wszystkie koty zejdą się do kupy Maryśkooo oczom nie wierzy ile ich jest. I nerwowo wypowiada swoje „magiczne” słowa, których nie zacytuję :) Maryśko i Władek denerwują się na cały ten zwierzyniec, a potem opowiadają z uśmiechem na twarzach historyjki ze zwierzakami w roli głównej!

W Bieszczadach z głodu nie umrzesz, czyli pstrąg po bieszczadzku

2009-11-06T19:10:00.006+01:00

Nie wyobrażam sobie wyjazdu w Bieszczady bez zjedzenie pstrąga. Mówiąc to nie mam na myśli pstrąga kupionego w pierwszej lepszej knajpie czy restauracji. Chodzi o pstrąga z rusztu! Przyrządzonego wg naszego wymyślonego w Bieszczadach przepisu, który okazał się przy okazji hitem.

Nazwaliśmy go pstrągiem po bieszczadzku, bo z jego przyrządzeniem związany jest cały rytuał, który możliwy jest do odprawiania tylko w Bieszczadach.
Już zdradzam całą tajemnicę.

Najpierw należy zacząć od złowienia pstrąga. Nie kupienia, złowienia!
Moje wędkowanie wygląda zazwyczaj tak, że Wojtek przeciąga mnie po wszystkich okolicznych potokach w poszukiwaniu pstrągów potokowych. Oczywiście w miejscach, w których łowimy (teoretycznie razem) po pstrągach nie ma ani śladu. Cała przygoda kończy się tak, że brudni prawie od stóp do głów, po odjechaniu prawie dookoła małej pętli, kończymy na łowisku w Żłobku (odległym od Lipia o ok. 10 km). Jest to łowisko, w którym są tylko pstrągi. Ryby prawie same wskakują na haczyk, tak że nawet taki wytrawny wędkarz jak ja daje sobie radę. I tak jest moi drodzy prawie za każdym razem kiedy pojedziemy w Bieszczady.

Skoro mamy już pstrągi, to teraz należy je samodzielnie wypatroszyć i oczyścić z łusek. Czyściutkie rybki należy bardzo delikatnie posolić z zewnątrz a w środku posypać Vegetą. Tak doprawione ryby należy mocno skropić cytryną, do środka wsadzić dużą ilość natki pietruszki i odstawić aby przyprawy trochę się przegryzły. Czasami udaje mi się „przemycić” trochę czosnku do środka, ale niestety nie zawsze jest to możliwe.

W czasie kiedy pstrągi „nabierają smaku” należy przygotować drewno, rozpalić ogień i dobrze rozgrzać ruszt. Nie pozostaje nam już więc nic poza pieczeniem nad ogniem ryb, odwracając je od czasu do czasu.

Gwarantuję, że jeśli pstrąga złowisz, wypatroszysz i przyrządzisz samodzielnie stwierdzisz, że jest to najlepszy pstrąg w Twoim życiu!

Jak Bieszczady to i pierogi ruskie

2009-10-30T18:59:00.005+01:00

Kiedyś pisałam o tym, że Bieszczady kojarzą mi się przede wszystkim z pierogami ruskimi. Uwielbiałam je! Podobno moja mama będąc ze mną w ciąży masowo pochłaniała pierogi ruskie i pewnie dlatego jest to moje ulubione danie.

To właśnie w Bieszczadach zawsze zajadałam się najlepszymi na świecie pierogami a robiła je moja prababcia. Pamiętam, że za każdym razem kiedy przyjeżdżałam na wakacje w Bieszczady czekały na mnie pierogi zrobione właśnie przez nią. Prababcia zmarła już kilkanaście lat temu ale do dziś wcinam pierogi ruskie za każdym razem kiedy jestem w Bieszczadach, tylko teraz robi je moja Maryśkooo.

www.wikipedia.pl

Mam powody twierdzić, że pierogi rusie przywędrowały w Bieszczady w 1951 r. razem z przesiedleńcami z Kresów, m.in. z Krystynopola skąd pochodzili moi pradziadkowie i mój dziadek. Wcale nie młoda Maryśkooo opowiadała mi jak po ich przeniesieniu się w Bieszczady ok. roku 1955 prawie w każdej chałupie zamieszkiwanej przez przesiedleńców z Krytynopola częstowali ją jakimiś dziwnymi pierogami: z sera i ziemniaków. Mówiła, że nie mogła się nadziwić jak można to jeść - oczywiście do momentu gdy nie spróbowała ich.
No więc spróbowała i do dzisiaj robi pierogi ruskie w ilościach hurtowych – jak wszystko zresztą. Robią je także inne bieszczadzkie gospodynie, które wcześniej nie znały tej potrawy.

A oto przepis na prawdziwe pierogi ruskie

Ograniczę się do farszu, ponieważ przepis na ciasto i sposób gotowania jest taki sam jak innych pierogów.

Wg mnie najlepiej smakują pierogi z proporcją „pół na pół” ziemniaków i białego sera.
Obrane ziemniaki ugotuj w wodzie z solą i wystudź a następnie przemiel je przez maszynkę razem z białym serem. Pokrój drobno boczek i podsmaż na patelni z dużą ilością cebuli. Zmieszaj składniki i dopraw do smaku. Ważne jest aby farsz był dobrze doprawiony aby po ugotowaniu pierogi nie okazały się zbyt mdłe - nie żałuj więc pieprzu i soli.

Gotowe, ugotowane pierogi można podawać z okraską ale nie ma nic lepszego jak ruskie pierogi odsmażane na patelni. Normalnie niebo w gębie! (No i bomba kaloryczna.)
A co, czasami można sobie pozwolić a w Bieszczadach jest to wręcz obowiązkiem.

Życzę smacznego!

Mozzarella po bieszczadzku

2009-10-23T21:22:00.003+02:00

Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że będę robiła sery – a tu…. nigdy nie mów nigdy! Bieszczady to kraina, w której wszystko jest możliwe, nawet to, że będę robiła sery. Tak, sery! Nie jeden, nie dwa ale całe mnóstwo, z 60 litrów mleka! Jak zawsze zostałam rzucona na głęboką wodę.

Wyglądało to tak. Rano moja bieszczadzka Maryśkooo zdecydowała, że jedzie do Krosna kupić „całkiem dobrą” białoruśkę (taka ok. 30 letnia koparka z pługiem). Wyszykowała się dosłownie w sekundę. Prawie już odjeżdżała kiedy zauważyła, że mleczarnia zwróciła część mleka. Część = 60 l. Odwróciła się w moją stronę i radośnie rzekła: „Nooo, to zrobicie z Włodkiem ser”. No oszalała kobieta. Ser? Ja? O matko!

Nie bardzo wiedziałam jak się za to zabrać ale mój pomocnik instruował mnie i pomagał… przynajmniej na samym początku. Cała śmierdząca mlekiem, po kilku godzinach zlewania i cedzenia idealnie nadawałam się żeby jechać z tymi serami na targ do Ustrzyk i sprzedawać je turystom jako danie regionalne.

A oto mój tajemny przepis na ser podobny w smaku do mozzarelli.

Taki ser otrzymamy po dodaniu do lekko podkwaszonego mleka składnika jakim jest szczypta tzw. „podpuszki”. Do mleka można dodać także trochę soli oraz czosnek – tym którzy go lubią.

Takie mleko należy podgrzewać, nie gotować do momentu aż wyraźnie na wierzch wypłynie ser. Trzeba jednak pamiętać o tym aby proces ten nie trwał za długo bo ser będzie za suchy.

Ser, który wypłynie na wierz można przecedzić przez cedzak i pozostawić na nim tak długo aż dobrze obcieknie.

Ot i gotowe. Musicie jednak wiedzieć, że tego rodzaju sera nie powinno wsadzać się do lodówki, ponieważ powoduje to jego gorzknięcie.

No więc pomidorek ciach ciach, szczypta suszonej lub świeżej bazylii i mozarella po bieszczadzku gotowa!

Czarcie żacie, czyli co zjeść w Bieszczadach

2009-10-16T14:09:00.012+02:00

Każdy region ma charakterystyczne dla niego potrawy. Dla mnie Bieszczady to przede wszystkim pierogi ruskie. Dlaczego? Opowiem innym razem. Ale iście bieszczadzkich potraw znajdziesz w Bieszczadach krocie. Dlatego też postanowiłam (w końcu zima idzie) zająć się jedzeniem - potrawami, z którymi będąc w Bieszczadach miałam okazję się zetknąć zarówno w knajpach, jak i u mojej ukochanej Maryśkiii.

Jedna z nich to świeżonka bieszczadzka. Teoretycznie świeżonką zwane jest mięsko świeżo ubitego np. cielaka lub świnki podsmażone z cebulką. Mam jednak wątpliwości co do tego czy serwowane w knajpach mięsko pochodzi prosto od cielaka lub świni...

Schab zbójnicki, a cóż to może być? Postaram się rozszyfrować. Pod tą nazwą w jednej z bieszczadzkich jadłodajni ukryty został schabowy doprawiony na ostro i usmażony z żółtym serem pod panierką.

Hitem, zarówno cenowym pozostaje zapiekanka Zakapiora. Zapieczona - wszelkie oznaki na to wskazują - w mikrofali. Na połówce mniejszego chlebka znajduje się masa składników - nawet pieczarki a całość polana jest ogromną ilością ketchapu i majonezu.

Zapiekanka podawana jest wprost po zakapiorsku :)

Placek po bieszczadzku lub placek niedźwiedzi – potocznie zwany blinem z sosem lub plackiem ziemniaczanym z sosem, niejednokrotnie przypomina słynny placek po węgiersku.

Pora na rybki. W Solinie czy Polańczyku w każdej knajpie możesz zjeść zestaw: smażony pstrąg podawany z zestawem surówek i frytkami. No palce lizać!

Aleee, ten zestaw nie należy do najtańszych. Polecam wersję light. Pstrąg złowiony na łowisku - a jeszcze lepiej w potoku, osobiście obrany i wypatroszony i (co najlepsze) upieczony nad ogniskiem. Nie ma nic lepszego! Dokładny przepis podam kiedy indziej :)

Prawdziwym bieszczadnikom polecam kiełbaskę pieczoną nad ogniskiem lub też ziemniaczki pieczone w ognisku, podane z serem czosnkowym. Coś takiego jadłam tylko raz w życiu. Ser osobiście przygotowała Maryśkooo i nie był to zwykły biały ser, było to coś podobnego do bryndzy z ogromną ilością czosnku. No, jak to się mówi frykasy ananasy :)

Prawda jest taka, że knajpy bieszczadzkie prześcigają się w wymyślaniu coraz oryginalniejszych dla tradycyjnych potraw nazw, a jedzenie różni się w nich jedynie ceną wynikającą chyba z finezyjności podania. Ale klimat jaki tworzą właściciele niektórych barów i restauracji zarówno wystrojem jak i nazwami potraw (szczególnie w Ustrzykach Górnych) pozwala na poczucie się choć przez chwilę prawdziwym bieszczadnikiem (z czasów PRL-u).

Wiosek: nie ważne co, ważne gdzie!

Jesień w Bieszczadach

2009-10-06T18:25:00.008+02:00

Dookoła nas jesień. Spadające liście i kolorowe drzewa. Ciężko w takiej sytuacji nie wspomnieć o jesieni w Bieszczadach. Jesień maluje tu przepiękne obrazki. Byłam i widziałam na własne oczy jej początek. Teraz w Bieszczadach jest z pewnością piękniej i bardziej kolorowo niż przed dwoma tygodniami. A tak wyglądały pod koniec września.

Malownicze miejsce praktycznie już na Ukrainie - 100 m od tabliczki granicznej. Potok Mszanka, który należy do zlewiska Morza Czarnego.

A to roślinka, której nazwy nie znam (słabo znam się na roślinach). Rośnie jej w Bieszczadach okropnie dużo. Jest tak barwna, że nie da się na niej nie zatrzymać wzroku.

A to Ustrzyki Górne, trochę jarzębiny ubarwia zdjęcie.

Widok z Tarnawy Niżnej w drodze do źródeł Sanu, których tam nie ma :(

Prawdziwe źródła Sanu są na Ukrainie a w Siankach znajduje się tylko źródło jednego z jego dopływów. Taki żart ukraińskiej Straży Granicznej - podobno.

Widok z wyprawy na grzyby - okolice Lipia.

A to zostawiłam sobie na deser. Solina - skałki przy tamie. Pod koniec września - chociaż pogoda była bardziej letnia niż jesienna - roślinność na skałkach zaczynała już zmieniać kolory.

Zazdroszczę wszystkim tym, którzy mają możliwość oglądania jak Bieszczady z dnia na dzień są coraz bardziej jesienne. Nie ma chyba piękniejszego widoku...

Czy w Bieszczadach są grzyby?

2009-09-30T18:50:00.009+02:00

W Bieszczadach są grzyby, a w zasadzie były tam jeszcze parę dni temu - teraz nie mam pewności. Już mnie tam nie ma i nie mogę sprawdzić ;( Jeszcze w sobotę tylko ślepy by ich nie zauważył. Nie trzeba się było wybierać głęboko w las, były po prostu wszędzie! A to zdjęcia z moich prywatnych, osobistych zbiorów.

Prześliczny, zdrowiutki prawdziwek - w tym roku było

ich wyjątkowo dużo.

Sympatyczny kozaczek

Były również czerwone kozaki oraz okazałe kanie.

A tego grzyba zbierać nie polecam - jak to się mówi - jest jadalny tylko raz

ale jak zawsze ślicznie wychodzi na zdjęciach.

Wszystkie grzyby (oczywiście poza muchomorem), a były jeszcze podgrzybki i maślaki wylądowały nad piecem

a skończą pewnie w zupie, bigosie, sosie lub pierogach.

Jak zawsze będą przepyszne - bo z Bieszczad :)

Chata Magoda

2009-09-28T18:51:00.006+02:00

Sprawdziłam, Chata Magoda rzeczywiście istnieje! Mało tego prawdziwa jest też sama Jagoda i Buba. Wprosiłam się i widziałam na własne oczy przepiękną chatę, szalenie sympatyczną Jagodę i super słodką Bubę.

To niesamowite wrażenie spotkać na żywo kogoś, „kogo się czyta”.

Jagoda, choć zarobiona po pachy przyjęła mnie bardzo serdecznie. Jest taka jak sobie ją wyobrażałam – wrażliwa ale bardzo stanowcza kobieta.

Chata jest taka jak na zdjęciach na blogu. Cudne detale, utrzymane w jednym, tradycyjnym ale jakże eleganckim stylu. Poniżej i powyżej kilka zdjęć, które i tak nie oddają w pełni rzeczywistości.

Buba, to jest artystka. Wdzięczyła się i z radością prezentowała mi swoje zabawki. A tu zdjęcia – może nie najlepsze, ale Buba to bardzo energiczny i żywy psiak.

Podsumowując :) Całość robi cudne wrażenie, więc jeśli szukasz w Bieszczadach noclegu z klimatem i smakiem, koniecznie odwiedź Chatę Magodę w Lutowiskach. Więcej informacji znajdziesz o tutaj, właśnie tu.

Na czym polega fenomen Bieszczadów?

2009-09-26T21:08:00.000+02:00

Ktoś mądry kiedyś powiedział, że w Bieszczady jedzie się tylko raz a potem się już tylko powraca. Z pełną odpowiedzialnością stwierdzam, że to prawda. Kto pojedzie w Bieszczady, już nie będzie potrafił bez nich żyć. I mnie również ta swoista strzała bieszczadzkiego Amora dopadła.

Zapytasz więc, na czym polega fenomen Bieszczadu?
Bieszczady to przede wszystkim ludzie. Nigdzie indziej nie znajdzie się takiej mieszanki osobowości. Ale Bieszczady to także miejsca (np. bieszczadzkie połoniny) gdzie naprawdę można poczuć się wolnym – również w dosłownym tego słowa znaczeniu.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych w Bieszczady napłynęło bardzo wielu dzisiejszych mieszkańców. Mówi się, że w Bieszczady przybywali ludzie, którym nigdzie indziej życie nie wychodziło i tam w końcu zaczęło im się udawać. W okresie PRL-u Bieszczady zostały po raz pierwszy odkryte przez turystów, z których wielu po przyjeździe do tej grzesznej krainy już na zawsze tam zostało.

Dlaczego grzeszna kraina? Lata siedemdziesiąte to lata ciężkich czasów dla bieszczadzkiej ludności. Życie w tamtych czasach nie należało do najłatwiejszych. A tym bardziej w Bieszczadach, gdzie uprawa czegokolwiek była okrutnie trudna. Pozostawała więc praca w lesie lub przy wypale węgla. Stąd też po Bieszczadach krążą legendy o ludziach lasu, ucztujących z wilkami.

Nagminnym wręcz wśród tych ludzi zjawiskiem było pijaństwo. No bo co tu było robić z pieniędzmi po wyjściu z lasu, kiedy w Bieszczadach panował wszechobecny deficyt kobiet.. Tak też narodziła się legenda bieszczadzkich zakapiorów, w których szeregi wstępowali nawet artyści i profesorowie, którzy się tutaj pogubili. Dla wielu z nich alkohol był przysłowiowym gwoździem do trumny.

O wyczynach bieszczadzkich zakapiorów, m.in. o Władka Nadopty - "Majstra Biedy", Wojtka Belona, Jędrka Wasielewskiego "Połoniny", Jurasa Świtalskiego "dwatysięce", Zdzicha Radosa, Piotra Adamskiego - "Francuza" i wielu innych, można przeczytać w kultowej książce Andrzeja Potockiego pt. „Majster Bieda czyli zakapiorskie Bieszczady”.

Rozmyślając tak o Bieszczadach nasuwa się więc myśl: a może tak rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady. Wybudować szałas nad Soliną i żyć jak samotnik rozkoszując się pięknem bieszczadzkich krajobrazów. No tak, byłoby pięknie, tylko teraźniejsze Bieszczady już nie są takie same jak kiedyś ...

Polski Dziki Zachód – zakapiorskie Bieszczady

2009-09-22T18:53:00.001+02:00

Bieszczady od lat były mieszaniną ludności przede wszystkim polskiej i ukraińskiej ale te tereny zamieszkiwały również od czasu do czasu inne narodowości. Już w XVII i XVIII wieku na terenach Bieszczadów znajdowało się dużo rozbójników, dokonujących kradzieży. Byli to Węgrzy, Wołosi, ale i mieszkańcy bieszczadzkich wsi, popi i Żydzi. Ale złą sławę zyskały Bieszczady w ostatnim stuleciu..

Zaczęło się od tego, jak w 1944 roku na te tereny wkroczyła UPA (Ukraińska Powstańcza Armia), która w trudnych i niedostępnych rejonach Bieszczad ukrywała się. Jeszcze do nie dawna w Bieszczadach szukano tajnych bunkrów, w których UPA mieszkała, posiadała swoje magazyny oraz szpitale. O tym jak UPOwcy opanowywali sztukę kamuflażu w swojej książce „Łuny w Bieszczadach” opisuje Jan Gerhard. Po akcji Wisła, która miała miejsce w 1947 roku banderowcy wycofali się z terenów Bieszczadu, ale najstarsi mieszkańcy do dziś opowiadają historie, jak to niektórzy upowcy w obawie przed powrotem na Ukrainę (działalność UPA wzbudzała ogromne kontrowersje wśród ludności ukraińskiej, która nie do końca utożsamiała się z ich filozofią) ukrywali się jeszcze przez lata w bieszczadzkich lasach.

Opustoszałe po wcześniejszych wydarzeniach Bieszczady rozpoczęto zasiedlać. Władze mocno zachęcały do tego, a ponieważ gospodarstwa zaczęto sprzedawać po bardzo preferencyjnych warunkach w Bieszczadach pojawili się ludzi, którzy gdzie indziej nie chcieli bądź nie mogli żyć: „Na ogół przebywała tu hołota nie mogąca sobie znaleźć miejsca gdzie indziej.” „Kto by najgorszy był, to tu się osiedla”. W Bieszczady przez lata emigrowali ci, którzy podążali za kontaktem z przyrodą i ci, których ścigał prokurator.

Duży w pływ na zasiedlenie Bieszczadów przez przestępców miały władze. Od 1963 roku nie mające żadnych perspektyw rozwoju PGR-y zostały przekazane Ministerstwu Sprawiedliwości, które to zatrudniło w nich więźniów. W latach siedemdziesiątych wielu z nich można było spotkać w okolicach m.in. w Czarnej, Jabłonkach, Michniowcu, Stuposianach i Zatwardnicy. Nie wiadomo, ilu z nich dziś jeszcze przebywa w Bieszczadach.

Swoisty i nadal dziki klimat Biszczadów (kto był ten wie), tak różny od innych sprawia, że miejsce to jest tak wyjątkowe. I pamiętaj jeśli jesteś abstynentem a wyjeżdżając w Bieszczady oczkujesz luksusów, wysokiej kultury i deptaków – to nie jedź tam – to miejsce nie dla Ciebie!
Dziki Zachód to Dziki Zachód!

Zobacz także:
Bieszczadzkie zakapiory
Na czym polega fenomen Bieszczadów

Zakapiory bieszczadzkie

2009-09-22T09:37:00.007+02:00

Poganiana przez niektórych z was, dzisiaj piszę nowego posta. Wiem, że zaklinałam się pisać na bieżąco, ale nie jest to łatwe będąc tu na miejscu – w Bieszczadach.
Ostatnio obiecywałam, że będzie o zakapiorach. Spotkałam dwóch! Tych z książki Potockiego! Wow!

Jednego – Józka Polańskiego spotkałam tu, w Lipiu. Jak się okazało od lat przyjeżdża tutaj do jakiejś Jaśki, i mieszka z nią w jej baraku. A gdzie mieszka przez resztę czasu, kiedy nie jest w baraku? Ciężko określić. Powiedział mi, że mieszka w Krakowie, potem, że w Warszawie (ale Warszawy nienawidzi) a na końcu, jak się dowiedział, że ja pochodzę ze Starachowic to stwierdził, że jesteśmy ziomkami bo on z Pawłowa (to niedaleko Starachowic).

żródło: forum.olympusclub.pl/showthread.php?p=183237

Józek jest niesamowicie wrażliwą osobą. Interesuje się filozofią, trochę rzeźbi i mówi nawet po arabsku. Gdy siedzi za długo w baraku jest mu źle samemu ze sobą i lgnie do ludzi. I tym sposobem przylgnął i do mnie. Wyznał mi miłość i podarował wyrzeźbionego w kawałku drewna konika. Sądząc po dacie znajdującej się na odwrocie jest to dzieło z 2006. Zapomniałabym, owe dzieło miałam na początku kupić za 2 zł, ale ponieważ jesteśmy ziomalami – dostałam za darmo.

W Ustrzykach Górnych całkiem przypadkiem spotkałam Adama Gałeckiego – zwanego Długim. Przezwisko proporcjonalne do wzrostu. Jak się okazało Długi jest, hmm jakby to nazwać – kierownikiem parkingu. To właśnie on pobiera opłaty parkingowe – 2,50 zł/h. Zaprowadził nas do swojego „biura”, pokazał książki z dedykacjami dla niego, opowiedział historię o tym jak drabiną rozgonił wycieczkę, wskazał drogę do Sianek, no i oczywiście pokazał zdjęcia, z jakiegoś zlotu zakapiorów.

Z początku nie poznałam go. Był ubrany zupełnie normalnie, bluza, buty sportowe. Ale, jak twierdzi sam Długi – w kapeluszu wygląda inaczej. Strasznie miły człowiek z tego Adama.

Adam powiedział, że w pierwszą niedzielę października odbędzie się kolejny zlot zakapiorów – niestety nie zapamiętałam w jakiej miejscowości. Wszystkich zainteresowanych zapraszam jednak na parking do Górnych, Długi z pewnością udzieli precyzyjnych informacji.

Krowy, grzyby i inne bieszczadzkie sprawy

2009-09-16T17:07:00.010+02:00

Tyle się tu dzieje, że sama nie wiem od czego zacząć. Może na początek od spotkania po latach, które skończyło się okrutnym kacem. Dwie okazje. Pierwsza - zobaczyłyśmy się z przyjaciółką po ponad dwóch latach, druga – urodziny znajomego bieszczadnika. Było piękne. Ognisko w lesie a następnego dnia okrutny ból głowy.

Nie tracąc rozpędu zafundowaliśmy sobie z naszą bieszczadzką paczką wypad na ryby. Dotarliśmy nad San. Rozpaliliśmy ognisko, zjedliśmy kiełbaskę - rybki okazały się za małe. Dzień skończył się okropną ulewą, dzięki której przypomniałam sobie jak strasznie są burze w Bieszczadach.

A po deszczu wyrosły grzyby. No więc, po porannym wygonieniu krówek śmignęliśmy do lasku. A to kilka okazów - bardzo ładne kozaczki.

A teraz trochę o krówkach. Gonienie ich na pastwisko okazało się niesamowicie proste.

W zasadzie całą robotę odwalił Kapi. Krówki szły równiutko i grzecznie a sama wyprawa okazała się miłym, porannym spacerem. Spotkałyśmy konie i podziwiałyśmy parujące góry.

Spotkałam też zakapiora bieszczadzkiego. Ale o tym innym razem.

Aaa, zapomniałabym. Pozdrawiam całą pracującą ekipę ;)

Bieszczady, nadchodzę!

2009-09-11T17:36:00.004+02:00

Nadeszła długo oczekiwana chwila – URLOP – 2 tyg. w Bieszczadach!!! Przygotowania rozpoczęły się już kilka dni wcześniej. Odnalazłam dwie pary moich nieśmiertelnych bieszczadzkich butów – pachną tak samo jak wyglądają, ale nie zawiodły mnie jeszcze ani razu. Okazało się, że od ostatnich wakacji jeździły cały czas w bagażniku. Można powiedzieć, że to światowe buty!

Pakowanie miało miejsce na szybko wczoraj wieczorem. Nie mogę pojąć, jak facet może zmieścić się do tak małej torby. Moja była 2 razy większa i mam wrażenie, że i tak nie zabrałam połowy rzeczy.

W Bieszczady pojadą z nami nasze super krzesełka, z resztą jeżdżą z nami wszędzie. Już nie raz
się przydały.

Sprawy z samochodem udało nam się załatwić w ekspresowym tempie. Poprawka w dowodzie zrobiona, zielona karta jest, można jechać na Ukrainę.

START wyprawy jutro 4:30. Uwaga Bieszczady, NADCHODZĘ!

Odliczam dni

2009-09-03T19:25:00.002+02:00

Wrzesień, koniec laby! Dzieciory zaczęły jeździć do szkoły co spowodowało, że mogę już tylko pomarzyć o miejscu siedzącym w autobusie. Warszawiacy też wrócili do szarej rzeczywistości – widać to na zakorkowanych ulicach. Można byłoby rzec, że to tragedia ogromna. Aleee… nie dla wszystkich!

Może pomyślicie, że jestem wredna okrutnie, ale nawet nie sądzicie jak bosko jest mieć przed sobą perspektywę dwutygodniowego urlopu we wrześniu – i to jeszcze w Bieszczadach! Innym męczennikom pozostały już tylko wspomnienia i odliczanie miesięcy do kolejnego urlopu a ja właśnie w przyszłym tygodniu prysnę sobie w Bieszczady.

Strasznie się tym faktem cieszę i nie dam sobie odebrać tej przyjemności! Oświadczam także, że jeśli ktoś odważy się popsuć mi ten wyjazd, to chyba go zamorduję!

Wyjazd ten cieszy mnie dodatkowo, ponieważ pojedzie tam ze mną moja psiapsiuła – chyba tak się to pisze - ze studiów. Nie widziałyśmy się ponad 2 lata. Znając życie, obgadamy każdego kogo się da. Poza tym może uda mi się w końcu zobaczyć jesień w Bieszczadach. Ehh, zapowiada się ciekawie…

Legenda o Sanie

2009-09-01T19:18:00.010+02:00

Bieszczady i San to tak jak Warszawa i Syrenka lub Tatry i Zakopane. W Bieszczadach znajduje się wiele miejsc gdzie San przepływa szczególnie pięknie a chyba nie ma nic przyjemniejszego niż wylegiwanie się w Sanie w upalne dni. Ten kto kiedyś to robił, wie o czym mowa.

Skąd nazwa San? Otóż moi mili jak zawsze miał w tym udział – jak przystało na Bieszczady – jakiś Bies. Ten, o którym mowa zwany był Złym-Biesem. Miał ogromne, dające mu moc skrzydła, podobne do skrzydeł nietoperza. Pilnie strzegł swojej ukochanej, dzikiej krainy. Jednak pewnego dnia w krainie tej zakochali się również ludzie i zapragnęli tam zamieszkać. Zły-Bies robił wszystko aby uprzykrzyć im życie. Stworzył nawet Czady, które miały pomóc mu czynić zło.

Pewnego dnia najstarszy Czad został przygnieciony przez drzewo, ścięte właśnie przez Sana – najmądrzejszego i najsilniejszego z ludzi. Czad błagał o litość, przyznał również, że wraz z innymi Czadami nie chce czynić zła. Dobroduszny San darował mu życie i obaj doszli do porozumienia, że trzeba powstrzymać Złego-Biesa. Jedyne rozwiązanie było takie, aby najsilniejszy z ludzi stanął z nim do walki, ale tylko o świcie, kiedy Bies odczepia swoje magiczne skrzydła i kąpie się w najgłębszym miejscu rzeki, która przepływa przez tę krainę.

I tak też się stało, o świcie kiedy Zły-Bies odczepił swoje skrzydła San wezwał go na pojedynek. Walka trwała okropnie długo – od świtu do zmierzchu, człowiek był coraz bardziej słaby, ale Bies również. W końcu zrozumiał, że San jest godnym przeciwnikiem i sięgnął po skrzydła. Jednak nie zdążył bo najstarszy Czad wrzucił je do rzeki, która nagłe wezbrała i pochłonęła obu rywali – Sana i Biesa.

Następnego dnia, gdy woda opadła na dnie rzeki znaleziono splecione ze sobą ciała Biesa i Sana. Rzekę na cześć swojego wybawcy ludzie nazwali więc, San.

I tak od mamy w Bieszczadach rzekę, która nazywa się San.

A na koniec kilka ciekawostek o Sanie:

• San na odcinku 55 km tworzy granicę pomiędzy Polską a Ukrainą,
• źródło Sanu znajduje się na terenie Ukrainy w pobliżu polskiej miejscowości Sianki,
• na 224 słupku granicznym został błędnie ustawiony przez władze ukraińskie znak, że właśnie w tym miejscu znajduje się źródło rzeki San – znajduje się tam źródło jego pierwszego lewego dopływu,
• w języku Gallów san znaczy rzeka.

Bieszczadzkie kobiety

2009-08-24T18:32:00.003+02:00

Zastanawiałam się ostatnio co jeszcze jest w Bieszczadach takiego wyjątkowego i już wiem - bieszczadzkie kobiety. Rzadko spotyka się tak silne kobiety jak tu i chociaż znam kilka prawdziwie niezniszczalnych, to te są wyjątkowe – bieszczadzkie.
Pierwsza taka kobieta to Maria – przez swojego Władka zwana Maryśkooo. Maryśkooo ma ok. 70 lat – dokładnie nie wiem i jest motorem napędowym swojej rodziny. Od rana do wieczora na pełnych obrotach. Rano dojenie, potem gotowanie obiadu, w przerwie wypad po zakupy, po obiedzie ręczna produkcja papierosów dla męża a na kolację dojenie. Aaaa, zapomniałam dodać, że Maria prowadzi gospodarstwo agroturystyczne i w sezonie ma roboty po pachy.
Kiedyś miałam przyjemność pojechać z nią na zakupy do Ustrzyk Dolnych. Zanim dobrze rozejrzałam się po targu Pani Marysia zdążyła naznosić 3 siaty zakupów, worek ziemniaków a na koniec wtargała do samochodu kanister ropy. O matko, jaki to był smród! Pani Marysia zajmuje się zaopatrzeniem dla całego gospodarstwa. Więc jak tylko Władkowi pęknie jakaś uszczelka, tarcza albo nie daj Boże jakieś inne dziadostwo Maryśkooo jedzie do Czarnej albo Ustrzyk i załatwia sprawę. Oj, biedny byłby Władzio bez swojej Maryśki!

Inna kobieta to Jadwiga zwana Jadźką. To kobieta mocno doświadczona przez życie. Bardzo wcześnie straciła męża. Została z 3 małych dzieci i ogromnym gospodarstwem. I cóż biedna zrobić miała? Zakasała rękawy i wzięła się do roboty. Dziś jej dzieci są mniej więcej w moim wieku, ona sama jest już babcią, ale wiecie co? Dała radę!

Kolejna kobieta mocno mnie zafascynowała. To Jagoda. Z tego co zdążyłam zaobserwować to ona jest szyją kręcącą głową. Stworzyła w Bieszczadach coś pięknego, coś czego jej strasznie zazdroszczę. Nie znam jej osobiście ale mam zamiar to zmienić i już nie mogę się tego doczekać.

Urlop w Bieszczadach

2009-08-18T20:48:00.001+02:00

Nigdy nie sądziłam, że można tak strasznie tęsknić za miejscem. Albo ja jestem nienormalna, albo to rzeczywiście jest możliwe. Aleee, w zasadzie patrząc na mojego Wojtka to obstawiam tę drugą hipotezę. Tak tęsknię za Bieszczadami, że zanim wyjadę na ten urlop to chyba osiwieje z tej tęsknoty!

We wrześniu pewnie nie będzie tam tylu atrakcji co w lecie, ale ważne, że tam będę. Od czerwca wybieram się w Bieszczady jak sójka za morze. W lipcu ja nie mogłam, w sierpniu nie mógł Wojtek. Do trzech razy sztuka! Mam nadzieję, że we wrześniu się uda.

KSU zagra u siebie - koncert w Ustrzykach Dolnych

2009-08-13T19:18:00.006+02:00

Ten kto teraz ma przyjemność przebywać w Bieszczadach 15 sierpnia powinien znaleźć się w Ustrzykach Dolnych!

Dlaczego? A dlatego, że właśnie w sobotę 15 sierpnia w Parku Pod Dębami zagra kultowy punkrockowy zespół KSU. Będzie to jubileuszowy koncert z okazji 31-lecia istnienia zespołu. Impreza zacznie się o 17:00 i przed KSU wystąpią: PSZEMYT,SMASHING GUM, BIESZCZADZKA GRUPA BLUESOWA.
Koncert KSU rozpocznie się o godzinie 20:00. UWAGA! WSTĘP WOLNY.
Więcej informacji o KSU >

Więc jeśli nie wiesz co robić w sobotę 15-stego ruszaj w Bieszczady do Ustrzyk Dolnych i daj czadu z KSU! Ja niestety (nad czym okrutnie ubolewam) nie będę miała możliwości znalezienia się w sobotę w Ustrzykach ale wszystkim wam życzę super zabawy.

Agroturystyka w Bieszczadach

2009-08-03T19:43:00.018+02:00

Jadąc w Bieszczady z pewnością znajdziecie w Internecie krocie ofert noclegowych w gospodarstwach agroturystycznych. Po przyjeździe często goście są niemile zaskoczeni.

Jedni, bo nie wiedzą co znaczy agro - spodziewają się luksusów, inni, bo wiedzą co to znaczy i są rozczarowani. A więc drogi turysto dziś krótki informator o kwaterach w gospodarstwach agroturystycznych.

Agroturystyka – a cóż to takiego?

Gospodarstwo agroturystyczne to nie czterogwiazdkowy hotel ani domki wolnostojące. Oferowane noclegi z definicji znajdują się w budynku, w którym mieszkają gospodarze na terenie tzw. czynnego gospodarstwa rolnego.

Skoro gospodarstwo rolne to oczywiście rolnicy.
Dla tych którzy nie wiedzą - rolnik utrzymuje się z rolnictwa, hoduje zwierzęta np. krowy, kozy, świnie, owce lub uprawia rolę. W gospodarstwie agroturystycznym goście mogą obserwować a czasami nawet uczestniczyć w życiu gospodarzy.

Typowe gospodarstwo to nie takie, gdzie na parterze jest sklep, nad sklepem pokoje dla gości, a jedyne zwierzęta jakie można tu spotkać to pies i kot.

Niektóre atrakcje w gospodarstwach agroturystycznych

1. Dojenie krów
2. Sprzątanie stajni
3. Poszukiwanie kurzych jajek w stodole
4. Zwożenie siana
5. Robienie sera i masła
6. Rąbanie drewna
7. Jazda zabytkowym ciągnikiem
8. Naprawa sprzętów rolnych

Więc jeśli wybierasz się w Bieszczady lub gdziekolwiek indziej, jesteś typowym mieszczuchem i skusiła Cię niska cena noclegu w gospodarstwie agroturystycznym, miej świadomość tego co możesz tam spotkać. Kurza kupa może być standardem a od czasu do czasu i z obory zaleci. Jeśli takie swojskie warunki nie są dla Ciebie, nie miej później pretensji do gospodarzy, a na przyszłość dokładnie czytaj oferty.

Za co kocham Bieszczady?

2009-07-07T18:48:00.007+02:00

Dzisiaj był jeden z tych dni kiedy mogłabym porannym autobusem do pracy jeździć cały dzień. Wakacje – luksus, miejsce siedzące. Tak mi było dobrze, że zamyśliłam się. A myślałam jak zawsze w takich sytuacjach o Bieszczadach. Otóż znalazłam ostatnio fajne forum, na którym jednym z postów było pytanie: za co kochacie Bieszczady? Tak się zastanawiałam za co… I już wiem! Za mojego dziadka!

Dlaczego za dziadka? Bo bez niego nie było by tej mojej miłości do Bieszczadów i tej życiowej oczywiście. To dzięki niemu zakochałam się w Bieszczadach.

Rodzice mojego dziadka, wraz z nim i jego rodzeństwem zostali przesiedleni w Bieszczady z Krystynopola w roku 1951. Tu spędził kilkanaście lat swojej młodości. Potem wyjechał do Kamiennej Góry do szkoły a później trafił w ówczesne kieleckie, gdzie założył rodzinę i spędził tam kawał życia.

Jako dojrzały mężczyzna, ok. 60 roku życia z jedną aktóweczką w ręku powrócił w Bieszczady. I tu zaczął wszystko od nowa. Tak naprawdę mój dziadek jest typowym przykładem człowieka, który porzucił wszystko, wyjechał w Bieszczady i rozpoczął nowe bieszczadzkie życie.

Od małego wyjeżdżałam na wakacje do dziadka. Zawsze było wspaniale. Pamiętam, że zawsze gdy dziadek zawoził mnie na stację do Ustrzyk Dolnych buczałam całą drogę a po powrocie do domu okrutnie tęskniłam za Bieszczadami. Ciężko nam się rozstawało: mnie, dziadkowi i Bieszczadom. Chociaż chyba dziadkowi było najłatwiej bo po kilku tygodniach miał mnie i moich wybryków serdecznie dość – podczas każdego pobytu kazał mi się przedwcześnie pakować. Wydzwaniał do mojej mamy na skargę a ona powtarzała, że ostatni raz pojechałam w Bieszczady. I tak było co roku. Dziadek krzyczał, skarżył się a przed każdymi wakacjami dzwonił i pytał kiedy przyjadę.

Tu w Bieszczadach poznałam mojego partnera – ma dziadków w tej samej wsi. Teraz mieszkamy razem, razem jeździmy w Bieszczady i łączy nas coś więcej - miłość do Bieszczadów.

Dziś wiem, że decyzja dziadka o wyjeździe w Bieszczady była słuszną decyzją . Dziś dziękuję mu za to i za to, że dzięki niemu mogłam poznać Bieszczady. Wiem, że ja także kiedyś zostawię wszystko i wyjadę w Bieszczady. Może za rok, może za dwa a może za 20, ale z pewnością kiedyś!

Kiedy jechać w Bieszczady?

2009-07-03T18:33:00.003+02:00

Jak jechać w Bieszczady to tylko teraz!
W tej chwili, jak donosi GOPR w całym paśmie Bieszczadów panują bardzo dobre warunki turystyczne. Burzowa pogoda opuściła już Bieszczady. Jest praktycznie bezwietrznie a widoczność jest bardzo dobra.

GOPR przypomina jednak o odpowiednim zabezpieczeniu przed słońcem. Na kolejne dni w Bieszczadach prognozowane są upały do 35 stopni Celsjusza.
A, żebyś mógł na bieżąco kontrolować pogodę w Bieszczadach, zamieszczam na blogu Pogodynkę.

Więc drogi turysto jeśli tylko masz możliwość, pakuj plecak i ruszaj Bieszczady!

Co warto wiedzieć jadąc w Bieszczady – 10 praktycznych rad dla wyjeżdżających w Bieszczady latem

2009-07-01T19:31:00.029+02:00

Lato w pełni, sezon urlopowy. Wielu turystów wyjedzie w Bieszczady. Ci którzy pojadą tam po raz pierwszy powinni wiedzieć kilka rzeczy. Oto 10 praktycznych rad dla wyjeżdżających w Bieszczady latem.

1. W Bieszczadach w lato albo leje albo żar leje się z nieba. Pamiętaj więc o gumiakach i okularach słonecznych.

2. Jeśli jesteś abstynentem, albo na odwyku NIE JEDŹ W BIESZCZADY.

3. Szpilki i laczki zostaw w domu. Tutaj z pewności Ci się nie przydadzą. Jeśli spodziewasz się spacerów po deptakach NIE JEDŹ W BIESZCZADY.

4. Jadąc w Bieszczady bez samochodu nie zwiedzisz za wiele. Odległości między miejscowościami są dość znaczne, a komunikacja podmiejska nie kursuje zbyt często.

5. Jadąc w Bieszczady samochodem pamiętaj, aby tankować na każdej napotkanej stacji. Nie wiadomo gdzie będzie kolejna.

6. Pamiętaj, żeby zabrać ze sobą paszport i zieloną kartę pojazdu. Bez nie przekroczysz granicy ukraińskiej.

7. NIGDY, ALE TO NIGDY nie dyskutuj z ukraińskimi celnikami. Oni zawsze mają rację.

8. Przed wyjazdem w Bieszczady z pewnością przyda Ci się szybki kurs ukraińskiego – szczególnie jeśli planujesz wyjazd na Ukrainę lub zakupy na targu w Ustrzykach Dolnych.

9. Nigdy nie chwal się swoim wykształceniem. Twój niepozorny rozmówca może mieć wyższe a poza tym w Bieszczadach nic ono nie znaczy.

10. Jeśli zależy Ci na tym, żeby załatwić coś szybko – zrób to sam. W Bieszczadach czas biegnie bardzo powoli a ich mieszkańcy mają czas na wszystko.

Jeśli któraś z rad nie przypadła Ci do gustu NIE JEDŹ W BIESZCZADY. Będzie ich więcej dla nas, ludzi w nich zakochanych.

Bieszczady Tarnica

2009-06-29T20:44:00.007+02:00

Bieszczady poza połoninami dumne są z Tarnicy będącej najwyższym szczytem polskich Bieszczadów. Tarnica liczy sobie 1346 m.n.p.m. i należy do najdalej wysuniętego na wschód masywu górskiego zwanego przez turystów „bieszczadzkim workiem”.
Obowiązkowym punktem każdej wizyty w Bieszczadach powinna być wędrówka na jej szczyt.

Nazwa Tarnica pochodzi od rumuńskiego słowa tarnina, co oznacza siodło, przełęcz, ponieważ łączy się ona z Szerokim Wierchem charakterystyczną, ostro wciętą w grzbiet przełęczą o wysokości 1275 m n.p.m.

Tarnica odznacza się dość osobliwą sylwetką – ostry, wąski, nieco wydłużony grzbiet, na którym obserwujemy wyraźne dwa wierzchołki (1346 i 1339 m n.p.m.), które wyścielane są złomiskami skał i ozdobione bruzdami naturalnych zagłębień. Możemy tu także spotkać resztki wojennych okopów. Z południowej strony szczytu opada w dół wysoka skalna ściana. Poniżej rozścielają się wielkie pola kamiennego grehotu – bieszczadzka nazwa gołoborza.

Na szczycie znajduje się punkt geodezyjny oraz żelazny krzyż ustawiony w 1987 r. Metalowa konstrukcja krzyża wynosi 7m a na pomysł ustawienia go na Tarnicy wpadła grupa miłośników Bieszczadów, która uczestniczyła w organizowanych na jej szczyt w każdy Wielki Piątek drogi krzyżowej. Wykonane wcześniej metalowe elementy zostały przewiezione do Ustrzyk Górnych, a stamtąd wieczorem z 6 na 7 czerwca 1987 r. zostały wniesione na szczyt przez grupę turystów-pielgrzymów. Po 5,5 godzinnym marszu w ciągu kilku kolejnych godzin krzyż został zmontowany i postawiony.

Krzyż zdobi wmurowana tablica upamiętniająca pobyt ks. Karola Wojtyły 5 lipca 1954r.

Na Tarnicę prowadzą dwa szlaki turystyczne:

czerwony: Ustrzyki Górne – Szeroki Wierch – przełęcz pod Tarnicą – Halicz – Rozsypaniec – Przełęcz Bukowska – Wołosate:
• z Ustrzyk Górnych 3 h (↓ 2:15 h)
• z Halicza 1:15 h (z powrotem 1:35 h), z Wołosatego 4:50 h (↓ 4:05 h)

niebieski: Wołosate – przełęcz pod Tarnicą – Krzemień – Bukowe Berdo:
• z Wołosatego 2 h (↓ 1:10 h)
• z Bukowego Berda 1201 m n.p.m. 1:40 h (z powrotem 2 h)

Z Tarnicy rozciągają się przepiękne widoki na Bieszczady. Najstarsi mieszkańcy Bieszczadów opowiadają, że ponoć przy odpowiedniej widoczności można zobaczyć z jej szczytu Kraków.

Wyciek paliwa na Solinie

2009-06-24T22:00:00.004+02:00

Ostatnio dużo mówiło się na temat wycieku ropy do Soliny. Nieużywany od lat statek "Posejdon" który od ośmiu lat cumował przy kei w Polańczyku nagle zaczął tonąć, powodując wyciek ropy. Prawdopodobna przyczyna zatonięcia statku to rozszczelnienie kadłuba. Plama z paliwa miała 900 metrów kwadratowych, a strażacy usuwali skutki wycieku przez kilka godzin.

Czy wyciek ten był groźny dla Soliny?
Otóż, jak potwierdził Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska - ropa, która wyciekła do Zalewu Solińskiego z niewielkiego statku, nie spowodowała szkód w środowisku.

Na szczęście strażacy szybko usunęli tłustą plamę i znów będzie można w pełni korzystać z uroków Zalewu Solińskiego.

Wspomnienia z Ukrainy

2009-06-16T11:50:00.005+02:00

Pisałam już ostatnio o paliwowym raju, jakim jest Ukraina. Skuszone niskimi cenami paliwa pewnego razu postanowiłyśmy z kumpelami ze studiów pojechać na zakupy na Ukrainę. Nie miałyśmy daleko bo z Lipia to jakieś 30 km.

Dostałyśmy kilka wskazówek od miejscowych, którzy ostrzegali nas, że może nie być kolorowo. Ale co tam, do odważnych świat należy! No więc cztery dziewczyny zapakowały się do Seicento i pojechały. I zaczęło się. Na granicy kolejka – naśladując innych kierowców, przepychałyśmy samochód do przodu, bez włączonego silnika. W końcu dotarłyśmy do przejścia. Polski celnik, pyta nas skąd jesteśmy – samochód na łódzkich blachach. Potem pyta po co jedziemy. Proste pytanie – prosta odpowiedź. No zatankować jedziemy. No, to nie wiem czy wam się z Łodzi opłaca – odpowiada. Potem zapytał nas czy naprawdę chcemy wjechać na Ukrainę – no jeszcze się pyta! Prosi nas żebyśmy uważały.

Potem odprawa po ukraińskiej stronie, celniczka prosi o zieloną kartę. Jaką kartę? Nie mamy takiej, no to klops. Aleeeeeee, okazało się, że dziesiatku przemycone w papierach samochodu załatwiło całą sprawę. Przejechałyśmy. Jesteśmy na Ukrainie, a tu halt halt. Zatrzymano nas, żebyśmy kupiły jakieś ubezpieczenie. Pokornie zapłaciłyśmy piatku. Pamiętałyśmy przestrogi - dajcie im piatku, bo potrafią kamieniami w samochody rzucać. Przez jakiś kilometr było ok. Przepiękne widoki Ukraińskich Bieszczadów, sklep przygraniczny. A potem, no właśnie to co zobaczyłam sprawiło, że postanowiłam już nigdy nie narzekać na polskie drogi. Główna droga do Sambora, dziura na dziurze. Jazda slalomem 1, 2 , stoooop!

No cóź pewnie dalej będzie lepiej, jedziemy. Jedziemy i jedziemy a tu pusto, prawie w ogóle samochodów, zero domów. Raz na jakiś czas trafiła się jakaś cerkiew. Po jakimś czasie dojechałyśmy do Hyrowa – o matko! Ogarnęło nas przerażenie, ludzie patrzyli na nas jakbyśmy jechały co najmniej mercedesem. Zasunęłyśmy szyby, zamknęłyśmy się w samochodzie. Wszystkie zdjęcia robiłyśmy przez szyby. Zatrzymałyśmy się pod sklepem, dwie poszły do sklepu, dwie zostały pilnować samochód. A w sklepie, Pani podliczyła nasze zakupy i tu uwaga…. na gigantycznych liczydłach – nie wspomnę już o tym, że się machnęła w rachunkach na swoją niekorzyść.

W końcu dojechałyśmy do stacji benzynowej w Samborze, ale wyjeżdżając z niej kompletnie się pogubiłyśmy. Nie miałyśmy przy sobie żadnej mapy, żadna z nas nie umiała słowa po ukraińsku, nie wspominając już o czytaniu nazw miejscowości. TRAGEDIA!

No tak, ale gdzie diabeł nie może to babę pośle – a w tym przypadku nawet cztery. Dałyśmy radę, dotarłyśmy do granicy. A na granicy, tym razem mężczyzna. Jako kierowca miałam wątpliwą przyjemność rozmowy z nim poza samochodem. Całe szczęście, że po polsku. Gdy wysiadłam z samochodu, po komendzie WYSIADAJ ogarnęło mnie przerażenie. Straszne ukraińskie oczy, uśmiech od ucha do ucha – 4 młode dziewczyny w samochodzie i złoty ząb. Rozmowa była co najmniej dwuznaczna, a ja tylko modliłam się w duchu, żeby nie było rewizji osobistej.

Miałam serdecznie dość tego co zobaczyłam. W zasadzie to nie mam pewności czy dojechałyśmy do Sambora – przecież nic nie rozumiałyśmy. Wiem jedno. Nigdy więcej nie pojadę na Ukrainę!

Bieszczadzkie klimaty - Ukraina

2009-06-11T19:37:00.017+02:00

Dziś trochę z innej beczki. Bieszczady ściśle związane są z Ukrainą, nie tylko historycznie. W Ustrzykach Dolnych przy targowisku miejskim można spotkać Ukrainki z wypchanymi reklamówkami, które zaczepiają przechodniów i proponują im papierosy, wódkę, piwo.

Najbardziej popularną wśród mieszkańców Bieszczadów marką ukraińskich papierosów są tzw. Prymki i More. Jeśli chodzi o wódkę, to od Ukrainek można kupić tzw. Chlebny Dar oraz Nemiroffa. Dodam tylko, że Nemiroff w polskich sklepach monopolowych stoi wśród wódek z wysokich półek. A cytrynówka tej marki to po prostu poezja. Poza wódką wśród mieszkańców Bieszczadów niesamowicie popularne jest 15% ukraińskie piwo w plastikowych brązowych 1l butelkach.

Przejście graniczne z Ukrainą w Krościenku jest odległe od Ustrzyk Dolnych ok. 7 km. Ruch na nim odbywa się nie tylko w jedną stronę. Mieszkańcy okolicznych miejscowości regularnie przekraczają granicę Polsko Ukraińską nawet kilka razy w tygodniu. Po co?

Ano po papierosy, wódkę no i benzynę lub ropę. Otóż ukraińska benzyna jest tańsza od polskiej a i podobno jest od niej dużo lepsza. Na próżno jest tu szukać stacji benzynowych, nie mówiąc już o gazowych, skoro w każdej wiosce istnieje przynajmniej jedna tzw. meta, gdzie można kupić właśnie paliwo, papierosy i wódkę.

Jadąc trasą Ustrzyki Dolne – Czarna – Polana – Solina, stacje benzynową znajdziecie w Ustrzykach. Jest tam duża stacja paliwowo – gazowa Orlen, gdzie ceny wywindowane okrutnie i prywatna stacja z gazem – dużo tańszym niż na Orlenie. Kolejna stacja znajduje się dopiero ok. 20 km dalej w Czarnej. Stacja ta czynna jest jednak nie w każdy dzień tygodnia i tylko w określonych godzinach. W zasadzie to przez tyle lat jeżdżenia w Bieszczady jeszcze nie udało mi się trafić w godziny jej otwarcia. Kolejna stacja benzynowa to dopiero Solina (prawie. 40 km dalej). Więc pamiętaj aby przestrzegać dwóch zasad:

1. Jeśli nie wiesz gdzie w Bieszczadach znajdują się mety z paliwem, pamiętaj aby zawsze mieć zapas paliwa.

2. Jeśli spotkasz stację to zatankuj na niej, nie wiadomo kiedy spotkasz kolejną.

Ostatnimi czasy na przejściu w Krościenku wprowadzono ograniczenia w ilości przewożonych towarów (chodzi przede wszystkim o papierosy). A i Ukrainek w Ustrzykach jest jakby mniej. Cena papierosów poszła więc w górę. W związku z tym mieszkańcy Bieszczad masowo przerzucili się na tytoń i bibułki z ustnikami. Można również zauważyć na targu zwiększoną podaż maszynek do robienia papierosów. Nasuwa się kolejna zasada: jeśli nie możesz czegoś kupić TANIO, zrób to sam. No i ja również robiłam papierosy dla jednego palacza. Na początku mi nie wychodziło ale po 20 papierosie doszłam do wprawy, tak że mogłabym robić to na tempa.

Lutowiska

2009-06-04T20:27:00.036+02:00

Lutowiska to miejscowość w Bieszczadach, położona na trasie pomiędzy Ustrzykami Górnymi a Dolnymi. Rozciąga się z niej przepiękny widok na Bieszczady.

Nazwa Lutowiska posiada dwie wersje swojego pochodzenia. Jedna z nich mówi o tym, iż pochodzi ona od ruskiego stówa „litowyszcze", które oznacza miejsce letnich wypasów. Inna wersja mówi o ty, że pochodzi ona od ludwisarzy, którzy wyrabiali tu dzwony.

Wieś założona została w XVI w. na prawie wołoskim. Pierwsza wzmianka o Lutowiskach pochodzi z 1580 r. Wieś położona była na skrzyżowaniu uczęszczanych szlaków handlowych: z Sanoka ku Przełęczy Tucholskiej i Siedmiogrodowi oraz z Przemyśla przez przełącz Beskid lub Użocką ku Użhorodowi. Na wschód prowadził też lokalny szlak przez Turkę do Drohobycza. Taka lokalizacja zachęcała do założenia miasta. Na początku XVIII w. dzięki staraniom Ludwika Urbańskiego, Lutowiska otrzymały prawa miejskie. W 1742 r. miasto otrzymało od króla Augusta III prawo odbywania dziesięciu jarmarków rocznie (dla porównania - Sanok i Lesko miały tylko po dwa jarmarki). Lutowiska utraciły prawa miejskie w 1919 r., mimo to aż do II wojny światowej stanowiły jednak znaczące centrum handlowe i administracyjne regionu.

W latach 1939-1941 Lutowiska na mocy rozbiorowego paktu przedwojennego Niemców ze Związkiem Radzieckim z 23 sierpnia 1939 r., należały do ZSRR. Sowieci masowo przeprowadzali rabunek mienia bogatych Żydów i Polaków. W czerwcu 1942 r. Johann Bakcer i Arnold Doppke gestapowcy, którzy przybyli z Ustrzyk Dolnych, rozstrzelali ok. 650 miejscowych Żydów, Polaków i 30 Romów. Po zlikwidowaniu żydów spalono ich zabudowania, czyli całą drewnianą zabudowę zlokalizowana przy rynku oraz synagogę. W 1943 r. wykonano masową egzekucję na ludności w wąwozie za Kościołem. 18 lipca 1944 roku Niemcy ewakuowali volksdeutschów, administrację, nadleśnictwo, pracowników kopalni ropy, wszystkich, którzy mogli im się przydać. Wywozili całe rodziny. W dniach 20-22 lipca 1944 r. wymordowano w Lutowiskach polskie rodziny.

W latach 1944-1951 Lutowiska należały do Związku Radzieckiego. W czasie przynależności Lutowisk do ZSRR (1944-1951) świątynia katolicka w Lutowiskach uległa całkowitej dewastacji. Lutowiska znalazły się ponownie w Polsce w 1951 r. w ramach korekty granic. Po tym wydarzenie do Lutowisk została przesiedlona ludność z z Sokalszczyzny i Hrubieszowszczyzny.
Pierwotną nazwę Lutowiska przywrócona dopiero w 1957 roku.

Co warto zobaczyć w Lutowiskach?

neogotycki kościół pw. św. Stanisława Biskupa – jego budowę rozpoczęto w 1911, a ukończono w 1920
kirkut założony w II poł. XVIII wieku, na którym zachowało się co najmniej 500 macew
drewniana willa sprzed I wojny światowej

Ustrzyki Dolne

2009-06-01T19:05:00.007+02:00

Ten kto był w Bieszczadach z pewnością był w Ustrzykach Dolnych, stolicy powiatu Bieszczadzkiego. Przez lata bieszczadzkie Ustrzyki przeszły metamorfozę, z miejscowości słynnej przede wszystkim z targu – gdzie bardzo łatwo zaopatrzyć się w ukraińskie wysokoprocentowe towary, stały się miejscowością nastawioną na turystów. Jak grzyby po deszczu wyrosło kilka fajnych knajpek i pizzerii a także powstał śliczny ryneczek.

Nazwa miasta pochodzi od ukraińskiego słowa ustnik, co oznacza miejsce zbiegu potoków.
Ustrzyki początkowo były wsią istniejącą w Bieszczadach od XVI wieku. Prawa miejsce Ustrzyki zyskały dopiero w 1727.
Na ich terenie w czasie I wojny światowej toczyły się ciężkie walki. W okresie międzywojennym rozwijał się tu przemył naftowy. Ustrzyki Dolne w latach 1944-1951 roku należały do Związku Radzieckiego. Po 51 roku, w wyniku korekty granic znalazły się w posiadaniu Polski.

W Ustrzykach znajdują się nst. zabytki

Neogotycki kościół rzymskokatolicki z lat 1909-1911 pw. Matki Boskiej Królowej Polski wraz z ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem z II poł. XVII wieku.
Murowana cerkiew greckokatolicka z 1874 r.
Murowana dawna cerkiew na Strwiążku z 1831 r.
Budynek byłej synagogi z ok. 1870 r. oraz stary cmentarz żydowski (założony w XVIII wieku).
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP (sanktuarium Matki Boskiej Bieszczadzkiej) z 1743 r. oraz cmentarz rzymskokatolicki z końca XIX wieku.
Stacja kolejowa z 1872 r.

Miejscem godnym odwiedzenia jest również Muzeum Przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego.
W odległości ok. 7 km od Ustrzyk Dolnych znajduje się przejście graniczne Polska-Ukraina w Krościenku.

W Ustrzykach znajduje się najbardziej rozbudowana infrastruktura narciarska na Podkarpaciu.

Wyciągi narciarskie w Ustrzykach

Stacja narciarska Laworta – kolejka linowa o długości 1300 m, wyciąg orczykowy 1250 m oraz mały wyciąg o długości 300 m Długość tras to 1250 m, różnica wzniesień wynosi 254 m
Stacja narciarska Gromadzyń – 2 wyciągi orczykowe o długości 650 m oraz jeden o długości 150 m. Trasy o długości 750, 800 i 900 m oraz nartostrada o długości 2500 m.
Wyciąg orczykowy "Olimp" na Małym Królu o długości 450 m.
Wyciąg orczykowy na Małym Królu o długości 200 m.

Na terenie miasta znajduje się kompleks basenowo-rekreacyjny – kryta pływalnia.

Szlaki spacerowe w Ustrzykach Dolnych

szlak niebieski – ze stacji PKP, przez szczyty Kiń i Orlik do Jasienia
szlak czerwony – z Rynku, przez szczyt Małego Króla, źródła Strwiąża, Kamienną Lawortę do Rynku
szlak żółty – ze stacji PKP, przez szczyt Gromadzyń, sanktuarium w Jasieniu do stacji PKP
szlak zielony – ze szczytu Małego Króla na szczyt Kamiennej Laworty
szlak czarny – z Rynku na cmentarz żydowski.

Solina w Bieszczadach – ciekawostki

2009-05-24T19:44:00.011+02:00

W latach 90-tych wędkarze z Zalewu Solińskiego zauważyli w Polańczyku, w wyniku obniżenia się poziomu wody w Solinie pływające w pobliżu krzyże oraz trumny. Wywołało to wielkie poruszenie, ponieważ przed utworzeniem jeziora na tym terenie znajdowało się pięć cmentarzy, które teoretycznie zostały ekshumowane i przeniesione w inne miejsca. Faktowi temu przeczyły znalezione na brzegu resztki trumien i ludzkie kości.

Jak było naprawdę? Po tylu talach ciężko jest to ustalić. Wielu świadków tamtych wydarzeń już nie żyje. Wiadomo tylko, iż na dnie zalewu znajduje się pięć cmentarzy: soliński, sokolski, teleśnicki, wołkowyjski i chrewski, z których ekshumowane szczątki przeniesiona podobnież na cmentarze w Myczkowie, Zawoziu i Wołkowyi. Jednakże, co potwierdziło kilku świadków to co w teorii nie pokrywa się z praktyką. Nie wszystkie pochówki zostały ekshumowane i odpowiednio zdezynfekowane.

W opracowaniu „Elektrownia wodna Solina – roboty końcowe” z marca 1970 roku zostało napisane, że na terenach zalanych znajdowały się trzy cmentarze – nie pięć: Solina, Wołkowyja i Teleśnica i grzebowisko zwierząt w Solinie. Szczątki zwierząt uległy spaleniu a cmentarze ekshumowane. Tereny zagród, grzebowiska zwierząt i cmentarzy zostały
zdezynfekowane pod okiem służb sanitarnych.

Szkoda tylko, że opracowanie to powstało dopiero w dwa lata po powstaniu elektrowni wodnej Solina.

Za faktem, że nie wszystkie pochówki zostały ekshumowane przemawiają, chociażby bojkowskie zwyczaje, którzy nie przywiązywali większej wagi do pochówku zmarłych. Groby były bardzo skromne niczym nie ozdobione, w związku z tym bardzo ciężko było je odnaleźć.

Co kryje dno Zalewu Solińskiego? Tego raczej nie dowiemy się. Dno Soliny jest niesamowicie zamulone. Zamulenie to może sięgać w niektórych miejscach nawet do 3 metrów. Całej sprawy nie ułatwia również widoczność w Solinie, która w słoneczny dzień ograniczona jest maksymalnie do 3 metrów.

Rozmyślając nad tymi wydarzeniami nasuwa się kolejne pytanie. Czy to co znajduje się na dnie Soliny jest dla nas bezpieczne? Czy mnożące się tam przez lata bakterie nie będą przyczyną klęski? Czy grozi nam druga klątwa Tutenchamona?

Te i inne pytania póki co pozostaną bez odpowiedzi.

Zalew Soliński - informacje ogólne

Zalew Soliński

2009-05-20T18:55:00.014+02:00

Bieszczady i zalew soliński (lub też jezioro solińskie) "żyją" w symbiozie. Łatwo kojarzymy zalew z Bieszczadami ale zazwyczaj nic więcej o nim nie wiemy. A szkoda, bo z jego powstawaniem związane są szalenie ciekawe wydarzenia.

Zalew Solińskim jest położony w pobliżu miejscowości Solna, która jest pozostałością po dawnej wsi Solina, która została zalana podczas tworzenia obecnego zbiornika. Zalew o pojemności 472 mln m³ i powierzchni 2200 ha jest największym w Polsce sztucznym zbiornikiem wodnym. Jezioro solińskie utworzone zostało w 1968 roku, ale pomysł jego budowy zrodził się już w okresie międzywojennym.

Zalew powstał z potrzeby zabezpieczenia doliny Sanu przed powodziami. W związku z czym prof. Karol Pomianowski, hydroenergetyk i hydrolog opracował koncepcję zbiornika, również tego w Myczkowcach. Stworzenie tak olbrzymiego Jeziora jak Solińskie wymagało zalania terenów kilku wsi. Pod wodą znalazły się wsie: Solina, Teleśnica Sanna, Horodek, Sokole, Chrewt i duża część Wołkowyji.

W wyniku prac nad tworzeniem zalewu powstała w Solinie zaporo o długości i 82m wysokości. Cała jej kubatura to 760 mln m³.Z wyliczeń wynika, że gdyby z betonu zużytego do jej powstania odlać sześciany o boku i ułożyć je jeden obok drugiego, powstały z nich mur sięgałby od Soliny do wyspy Wolin. Istniejąca przy zaporze elektrownia o mocy 120 MW wytwarza rocznie do 150 mln KWh energii.

Na zalewie są obecnie się trzy wyspy: Duża, Skalista i Mała, zwana Zajęczą. Przy niskim stanie wody wynurza się z niej wyspa, zwana Zjawą.

Cerkwie w Bieszczadach - Bystre

2009-05-17T11:06:00.006+02:00

Greckokatolickie cerkwie na stałe wpisały się w krajobraz Bieszczadów. Ich istnienie ściśle związane jest z ich historią i rdzennymi mieszkańcami – Łemkami i Bojkami. Wiele z istniejących wcześniej została spalona przez bandy UPA. Jednak wiele ocalało i można je spotkać mi.n. w Bystrem koło Michniowca, Równi, Smolniku, Chmielu, Dwerniku, Baligrodzie, Rabem.

Cerkiew grekokatolicaka w Bystrem pod wezwaniem św. Michała Archanioła wybudowana została w 1902 roku na miejscu poprzedniej. Projektantem tej cerkwi podobnie jak już nieistniejącej cerkwi w Lipiu i Lutowiskach był najprawdopodobniej lwowski projektant Wasyl Nahorny. Cerkiew jest typowym przykładem stylu ukraińskiego. Jest orientowana, trójdzielna i ma konstrukcję zrębową. Dachy kryte są blachą.

Bieszczadzki maluszek

2009-05-13T20:26:00.006+02:00

Maluch, mały fiat, fiat 126p rzadko już spotykany na polskich ulicach, na stałe wpisał się w bieszczadzki krajobraz. Chociaż coraz częściej zastępowany jest przez mercedesa - tzw. bekę, to nadal jadąc w Bieszczady, można się na niego natknąć. A oto wersja współczesnego bieszczadzkiego maluszka po lekkim liftingu :)

Zwierzęta w Bieszczadach

2009-05-11T21:18:00.012+02:00

Jakie zwierzęta można spotkać w Bieszczadach? Pewnie niedźwiedzie, wilki, orły, sokoły i inne takie (które widziałam w muzeum), ale ja ich nie spotkałam. Spotkałam jednak:

daniele na łowisku

koguta, kotka i kawałek krowy w stajni

całe krowy, też

bociana na kominie

wylegujące się owce

oraz rybę w wodzie

Bieszczady w maju

2009-05-10T19:00:00.009+02:00

Jeszcze nie zielone, trochę w ciapki. Bieszczady w maju są stalowo-zielone. Piękne aczkolwiek smutne.

Krwawa niedzila na Wołyniu

2009-05-07T18:59:00.009+02:00

Ostatnia (majowa) wizyta w Bieszczadach poza wspaniałymi chwilami jakie tu spędziłam, przypomniała bolesne czasy, nie tylko dla mojej rodziny.

Kiedyś myślałam, że najbardziej przerażającą książką są „Medaliony” a najbardziej przerażającymi ludźmi byli hitlerowcy. Dzisiaj wiem, że książki opisujące zbrodnie UPA są jeszcze bardziej przerażające a na upowców nie potrafię znaleźć określenia.
W wyniku działalności UPA w bestialski sposób na kresach wschodnich wymordowano ponad pół miliona Polaków. Taka liczba została udokumentowana, a jak było naprawdę, chyba tylko już Bóg raczy wiedzieć.

UPA była formacją zbrojną stworzoną przez frakcję banderowską OUN (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów). Wszystko miało swój początek 14 października 1942 roku, kiedy to po raz pierwszy światu ukazała się UPA. Ukraińscy nacjonaliści rozpoczęli działalność za sprawą Stalina i Hitlera na Wołyniu, gdzie rozpoczęli swoją walkę o wolną Ukrainę. Zafascynowanie upowców hitleryzmem było tak ogromne, iż moim zdaniem posunęli się w swoim okrucieństwie dużo dalej niż oni. Hitlerowcy za pomoc w czystkach etnicznych silnie wspierali OUN (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów) od samego jej narodzenia w 1929 roku. Na ich listach płac znajdowały się nazwiska czołowych agentów, a także byli głównym dostawcą broni.

Apogeum działań UPA miało miejsce 11 lipca 1943 roku, kiedy to doszło do zbiorowej MASAKRY na ludności cywilnej z Wołynia. Była to niedziela, i jak w każdą niedzielę ludzie wybrali się na sumę. W 7 kościołach miały odbywać się wtedy I Komunia Święta, ale dzieciom które miały do niej przystąpić nie było to dane. W bestialski sposób UPA rozpoczęła swoją akcję ludobójstwa wyżynając modlących się ludzi, nie zważając na to czy był to, ksiądz, dziecko czy kobieta w ciąży. Tego dnia w ok. 100 miejscowościach na Wołyniu zamordowano z zimną krwią blisko 10 000 osób.

Czy bohaterem narodowym można nazwać człowieka, który z zimną krwią rozpruwa brzuch matki w zaawansowanej ciąży i zabija na jej oczach jej nienarodzone dziecko, a ją samą pozostawia w kałuży krwi?

Czy człowiek, który podcina gardła dzieciom przystępującym do I Komunii Świętej i posiadający z tego radość zasługuje na życie?

Czy człowiek, który kazał ojcu zabić swoje dzieci i ich matkę kiedykolwiek zostanie za to ukarany?

Te i wiele innych pytań pozostaje bez odpowiedzi. Smutnym faktem jest to, że większość młodych ludzi nie wie nic o tym co działo się na kresach wschodnich po wojnie i nie wiadomo czy będą mieli szansę.

Czy tak ważne wydarzenia powinny być pomijane na lekcjach historii, przecież nie bez powodu dzień 11 lipca został ogłoszony Dniem Ludzkości. Naprawdę warto wiedzieć dlaczego.

Bojki i BIeszczady

2009-04-28T18:54:00.006+02:00

Etniczna ludność Bieszczadów to Łemkowie i Bojkowie, których na próżno szukać dziś w Bieszczadach. Zarówno Łemkowie jak i Bojkowie to rdzenni Ukraińcy. Wszystkich Łemków i Bojków wysiedlono z Bieszczad w ramach akcji "Wisła". Uznano ich za Ukraińców współpracujących z UPA. Łemkowie zamieszkiwali tereny na zachód od rzeki Ostawy, a Bojkowie na wschód.

Bojkowie wywodzą się od pasterzy wołoskich, którzy przybyli w Bieszczady z południa w XV wieku. Często myleni z Łemkami. Bojkowie mieszkali na wschód od rzeki Osławy. Nazwa "Bojkowie" pochodzi prawdopodobnie od słowa „boj"„boje”(bo).

Bojkowie zamieszkujący Bieszczady wierzyli, że każdy człowiek ma dwie dusze: pogańską i chrześcijańską. Możemy w ich kulturze odnaleźć charakterystyczne płaczki pogrzebowe.Bojkowie mieli prymitywne domy - tzw. chaty kurne, kryte strzechą, z których dym uchodził przez dziurę w dachu.

Łemki i Bieszczady

2009-04-26T16:40:00.006+02:00

Etniczna ludność Bieszczadów to Łemkowie i Bojkowie, których na próżno szukać dziś w Bieszczadach. Zarówno Łemkowie jak i Bojkowie to rdzenni Ukraińcy. Wszystkich Łemków i Bojków wysiedlono z Bieszczad w ramach akcji "Wisła". Uznano ich za Ukraińców współpracujących z UPA. Łemkowie zamieszkiwali tereny na zachód od rzeki Ostawy, a Bojkowie na wschód.

Łemkowie cechowali się jednoznaczną kulturowo i językowo odrębnością od Polaków, Słowaków, Bojków i ludnością ruską z Sanocczyzny, pozostając jednocześnie bardziej rozwinięci od swoich pobratymców. Nazwa Łemkowie, wzięła się od charakterystycznego dla tej grupy dialektu, w którym zakorzenione było słowo „łem” (tylko).

W kulturze łemkowskiej możemy odnaleźć demony i rozmaite wróżki, u których niejednokrotnie leczono się.

Łemkowie budowali zagrody jednobudynkowe, gdzie pod jednym dachem znajdowały się dwa pomieszczenia mieszkalne, stajnia, młockarnia i miejsce do przechowywania wozu. Budynki te były bardzo prymitywne, drewniane, kryte gontem lub strzechą.
Na terenach zamieszkujących przez Łemków powstała klika nader oryginalnych cerkwi, które występowały tylko w dolinie ostawy.

Rozstania i powroty – osadnictwo w Bieszczadach

2009-04-18T10:44:00.058+02:00

Historia bieszczadzkiego osadnictwa jest bardzo długa i ściśle związana z ciągłymi zmianami granic na tym terenie. Bieszczady niejednokrotnie były opuszczane i ponownie zamieszkiwane. Z powodu górskiego ukształtowania terenu Bieszczady nigdy nie przyciągały mas ludności. Do dnia dzisiejszego zaludnienie tych terenów pozostaje niewielkie.

Ludzie w dzikich i trudnych Bieszczadach pojawili się już około IV tysiąclecia przed Chrystusem. I przez wieki rozwijała się tam najpierw kultura łużycka a potem celtycka.
Na przełomie II i III na ziemiach Polskich pojawili się Goci i inne ludy germańskie. Niestety w wieku IV i V w wyniku Wędrówki Ludów Bieszczady ponownie opustoszały, aż do VI wieku, kiedy to na ich terenie pojawili się Słowianie.

Po roku 1387 r., kiedy to królowa Jadwiga przyłączyła do Polski Ruś Halicką, a wraz z Niną i Bieszczady rozpoczęła się bardzo intensywną akcję osadniczą. Północną część Bieszczadów zamieszkiwali wtedy Rusini i Polsacy, a w głębi gór ludność wołoska, których praojczyzną był półwysep Bałkański. Wraz z Wołosami pojawiła się ich kultura i obyczaje, które z biegiem czasu uległy wpływom rusińskim. Pierwsze wsie bieszczadzkie były lokowane już na prawie wołoskim.

Po zdobyciu Rusi przez Kazimierza Wielkiego cały obszar Bieszczadów stał się własnością królewską, a tereny Bieszczadzkie z biegiem czasu przeszły w ręce prywatne, aż do XV wieku kiedy to pojawił się ród Kmitów obejmujący wsie bieszczadzkie. Wydarzenia te powodowały liczne bunty, spory i waśnie.

Bieszczady rozwijały się zarówno osadniczo jak i kulturowo, aż do pierwszego rozbioru Polski, kiedy to Galicja a wraz z nią i Bieszczady przeszły w ręce cesarzy austriackich. Zaczęto więc nieudolne próby germanizacji ludności, które nie wykraczały poza Sanok i Lesko. W wyniku Wiosny Ludów i zniesieniu pańszczyzny w roku 1848 w Bieszczadach pojawiła się perspektywa ubóstwa, nieurodzaju oraz bankructwa, w wyniku której rozpoczęła się masowa emigracja ludności do Ameryki.

Kolejne opustoszenie Bieszczadów miało miejsce w okresie międzywojennym i po II wojnie. Zamieszkujących tereny bieszczadzkie Żydów wyeliminowała akcja eksterminacyjna okupanta hitlerowskiego a Bojków (przesiedlono na sowiecką Ukrainę) zgodna współpraca komunistycznych władz Polski i Związku Sowieckiego. W lecie 1947 roku ludność, która nie potrafiła udowodnić swojego polskiego pochodzenia poddawano – na zasadzie odpowiedzialności zbiorowej – przymusowemu przesiedleniu na Ziemie Zachodnie i Północne. Tylko na tereny podgórza i w okolice Leska napływała – w wyniku akcji przesiedleńczej Ukraińców – nowa ludność.

Tak opustoszałe Bieszczady czekały na ludność aż do roku 1951, kiedy to w wyniku korekty granic w okolice Ustrzyk Dolnych napłynęło ok. 4,5 tyś ludności z ziem przyłączonych do ZSRS, zasiedlając częściowo 31 z 43 istniejących tam dawniej wsi. Rejony te w tym okresie zasiedlali osadnicy greccy. Niestety traktowali to jako etap przejściowy przed powrotem do ojczyzny, w związku z czym nie przyczynili się oni do rozwoju wsi.

W roku 1957 pozwolono na powrót na tereny polskich Bieszczadów pewnej liczbie rodzin bojkowskich, ale czując niechęć Polaków nie długo zagrzewali tu miejsca.

W związku z tym, że Bieszczady nie przyciągały ludności poprzez ciężkie warunki uprawy czegokolwiek na ich terenach, w roku 1958 zaczęto sprzedawać na bardzo preferencyjnych warunkach (długoterminowe kredyty Banku Rolnego) górskie części powiatu leskiego. W ciągu 15 lat sprzedano łącznie ok. 1100 gospodarstw, ale aż 30% osadników z tego okresu porzuciło je, ponieważ nie byli w stanie prowadzić gospodarki na bardzo trudnych terenach bieszczadzkich. W wyniku tych wydarzeń od 1969 roku zaczęto sprzedawać gospodarstwa tylko rolnikom znającym się na rolnictwie górskim.

I tak, na terenach Bieszczadów do dziś można spotkać nie tylko rdzenną polską ludność pochodzącą z terenów Bieszczadów ale i z Tatr, potomków Łemków i Bojków, przesiedleńców z sokalszczyzny i potomków przestępców ukrywających się przed laty w Bieszczadzkich lasach.

Jak to z tymi Bieszczadami było - granice Bieszczadów

2009-04-13T16:21:00.057+02:00

Bieszczady nie od zawsze należały do Polski. Odkąd zaczęto wyznaczać granice były one naturalną granicą pomiędzy Rusią a Węgrami, a w następnej kolejności między Polską a Węgrami. Dokładnie nie wiadomo jak te granice przebiegały. Wiadomy jedynie, że najdawniejsza granica polsko-rosyjska przebiegała na zachód od Bieszczadów. Zarówno Sanok jak i dolina Osławy pozostawały na terytorium ówczesnej Rusi. W XIV w, po wcieleniu Rusi Halickiej do Królestwa Polskiego, wschodnia granica Polski odsunęła się o setki kilometrów.

Pierwsza mapa południowej granicy I Rzeczpospolitej została wytyczona w 1782 roku przez Austrtyjaków. Od tego czasu, aż do 1867 roku Karpaty przestały być stolicą do czasu przekształcenia monarchii austriackiej w dualistyczną monarchię austo-węgierską.

W czasie pierwszej delimityzacji (wyznaczania granic w terenie) postawiono słupki oznaczając je odpowiednio. Niektóre z tych oznaczeń przetrwały do dziś i można zobaczyć je np. pod Czerninem, gdzie znajduje się przewrócony monolit, który niegdyś wyznaczał zbieg granic pomiędzy Węgrami, Słowacją i Generalnym Gubernatorstwem.

Granica z Czechosłowacją została zmieniona tylko w okolicy Balnicy, do czasu jej zmiany tj do 1938 roku przebiegała grzbietem wododziałowym, dzięki czemu kolejka leśna Łupków – Cisna na odcinku 1 km jeździła po terenie Czechosłowacji. Dopiero w 1938 roku Polska przy okazji innych korekt granic, zażądała przesunięcia granicy pod Balnicą i przekazania 0,8 km2.
Kolejne zmiany przeprowadzona po wojnie, kiedy to na krótki okres czasu powrócono do granic z 1918 roku. Przy okazji budowy tamy czorsztyńskiej w latach siedemdziesiątych, powrócono do granic z 1938 roku.
W czasie wojny granice jeszcze kilkakrotnie poddawane było niewielkim korektom, aż do zakończenia wojny kiedy to Stalin odstąpił Polsce Przemyskie i Dynowszczyznę, a granica przebiegała Sanem – ale tylko do góry Jawor, dalej przez Łobozew, Ustianową, na zachód od Strwiążyka i Łodyny, aż na północ do Liskowatego gdzie łączyła się z obecną linią w lesie Karaszyn. Dzisiejsze – moje ukochane tereny Lutowisk, Czarnej oraz Ustrzyk Dolnych weszły ponownie w skład USRS.

Jednakże już pod koniec lat czterdziestych Moskwa zaproponowała Polsce zamianę, w wyniku której tereny kopalni węgla kamiennego pod Sokalem (które były dla Moskwy bardziej atrakcyjne) a fragment województwa lubelskiego z miejscowościami Bełz (obecnie Белз), Uhnów (Угнів), Krystynopol (Червоноград), Waręż (Варяж), Chorobrów (Хоробрів) oraz lewobrzeżną część Sokala – Żwirkę (Жвирка), wraz z linią kolejową Rawa Ruska – Krystynopol. Obecnie miasta te znajdują się na terenie rejonu sokalskiego w obwodzie lwowskim (Сокальський район, Львівська область. W zamian za to Polska dostała fragment ówczesnego obwodu drohobyckiego należącego do USRR (obecnie jest to miasto Ustrzyki Dolne (Устрики Долішні) oraz wsie: Lutowiska, Krościenko, Bandrów Narodowy, Bystre, Liskowate, wraz z terenami okolicznymi) oraz Czarna (Чорна) z kopalnią ropy naftowej. O Czarną toczył się największy spór. Związek Sowiecki, twierdząc, że ponosi większe straty żądał od Polski zapłaty w złocie, na co Polska nie przystała i Związek Sowiecki okroił przekazane tereny, tak że część linii kolejowej pozostałą poza granicami Polski. Granice te ustanowione zostały w 1951 roku.

W wyniku tejże korekty każde państwo zobowiązane było do przesiedlenia swojej ludności. Tym sposobem dzisiejsze tereny Czarnej, Lutowisk, Lipia i okolicznych wiosek zamieszkują, poza ludnością z innych terenów przesiedleńcy z województwa Sokalskiego, którzy do dziś tak jak mój dziadek pamiętają akcję Wisła oraz krwawe działania UPA. Ale o tym, innym razem.

Bieszczadzki Park Narodowy

2009-04-11T17:44:00.003+02:00

Bieszczady to jeden z najczystszych i najbardziej dzikich terenów Polski. Aż 292,02 km² powierzchni Bieszczadów zajmuje Bieszczadzki Park Narodowy, na którego terenie znajduje się 206 km szlaków turystycznych. Bieszczadzki Park Narodowy jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski. W chwili utworzenia w 1973 obejmował masyw Tarnicy, Krzemienia i Halicza, oraz podszczytowe partie Połoniny Caryńskiej o powierzchni zaledwie 59,55 km². Obszar parku był powiększany czterokrotnie w latach 1989, 1991, 1996 oraz 1999. Jednakże pojęcie "park narodowy" znane jest w polskich Bieszczadach znacznie wcześniej niż 1973 rok. Otóż od lat 50. XX-wieku połoniny znajdowały się w zarządzie dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego. Było to związane z poszukiwaniem nowych pastwisk dla podhalańskich owiec, którym ochrona ścisła łąk w TPN zabroniła wstępu na hale tatrzańskie. Obecnie w granicach BPN znajduje się ogromna część tzw. polskich Bieszczadów Wysokich, a także kilka enklaw, z największą w dolinie górnego Sanu, gdzie Park przejął po kombinacie Igloopol łąki i nieużytki.
W 1992 stał się częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery "Karpaty Wschodnie".

źródło: www.wikipedia.pl

Turystyka w Bieszczadach - Lipie

2009-04-10T19:52:00.134+02:00

Lipie leży w pobliżu granicy ukraińskiej, na trasie pomiędzy Ustrzykami Dolnymi a Górnymi. Mieszka tu ok. 210 mieszkańców.

Dawno, dawno temu Lipie było wsią królewską, lokowaną w 1557 r. na prawie wołoskim przez Damiana Martynowicza na podstawie przywileju starosty samborskiego Mikołaja Boratyńskiego. W 1567 r. król Zygmunt August ufundował w Lipiu cerkiew. Wieś była wtedy ośrodkiem tzw. krainy lipeckiej obejmującej dziesięć miejscowości, a tutejszy kniaź pełnił funkcję krajnika - zwierzchnika krainy.
Pod koniec XVI w. Lipie miało blisko tysiąc mieszkańców (pięć razy więcej niż obecnie!) i spełniało niektóre funkcje miasta, odbywały się tu m.in. targi.
Od I rozbioru do 1868 r. Lipie podlegało administracji rządowej, później sprzedano je wraz z innymi wsiami spółce czesko-niemieckiej z siedzibą w Wiedniu. W związku z tą sprawą Wydział Krajowy Galicyjski wniósł bezskuteczny protest do Sejmu o bezprawną sprzedaż polskich dóbr koronnych. W 1921 r. wieś liczyła 98 domów i 550 mieszkańców.
W latach 1945-51 pozostawała w granicach ZSRS, następnie zamieszkali tu przesiedleńcy z Sokalszczyzny – wypędzeni przez bandy UPA.
W centrum, wśród starodrzewu na zboczu znajduje się dawny cmentarz parafialny z szesnastoma oryginalnymi nagrobkami. W jego najwyższej części wysoka podmurówka drewnianej cerkwi z 1900 r., która spłonęła w majową noc 1981 r. W pobliżu nowy murowany kościół, wzniesiony w 1983 r.

Obecnie Lipie posiada 2 sklepy spożywcze i 2 bary piwne. Mieszkają tu przede wszystkim starsi ludzie, prowadzący gospodarstwa. Niestety młodzi ludzie, z powodu braku miejsc pracy (oczywiście poza rolnictwem) masowo emigrują do dużych miast.

Dlaczego Bieszczady? – wariacje na temat nazwy cz.2

2009-04-07T20:38:00.176+02:00

Legenda głosi, iż nazwa Bieszczady pochodzi od słów Biesy i Czady. Tym, którzy nie znają tej legendy cytuję fragment z książki Andrzeja Potockiego pt. "Księga legend i opowieści bieszczadzkich".

Na początku na tym skrawku ziemi zapomnianym przez Boga, tylko diabły harcowały. Awantury, rozboje i gwałty czyniły między sobą. Nie były to jakieś diabły szczególne, ot zwyczajne rogate i włochate pospólstwo. Ich mnogość powodowała, że ludzie nie chcieli się na tym terenie za żadne skarby osiedlać. Wydawało się, iż ta część Karpat na zawsze pozostanie diablo bezludna. Nawet nazwy swojej wtedy nie miała, bo niby jak nazwać taką diablą krainę?
Kiedy w wyniku eksperymentów genetycznych wyhodowano w piekle dwie nowe odmiany diabłów, jedne nazwano biesami, a drugie czadami. Różniły się one znacznie od reszty diablej populacji dlatego, najgorętsza egzekutywa piekielna postanowiła umieścić je w oddzielnym rezerwacie. Wybór ten padł na tę dotąd nienazwaną, czarcią krainę. Wyłapano tu dotychczasową biesią hołotę, po czym zaludniono, a raczej zadiablono piekielny rezerwat, biesami i czadami. Wtedy też powstała jego nazwa- BIESZCZADY.
Ale gdzie jest diabeł, powinien być i anioł, bo gdzie jest zło, powinno być i dobro. Zawsze tak było i tego porządku nawet diabły nie ważą się zmieniać. Niestety sfery niebieskie nie zgodziły się wysyłać do bieszczadzkiego rezerwatu aniołków, bo one były edukowane przeciw zwyczajnym diabłom, a nie genetycznym mutantom. Zachodziła przeto obawa, że aniołkowie mogą nowemu zadaniu nie podołać, a co gorsza same zejdą na psy, czyli inaczej mówiąc ulegną diabelskim pokusom.
Wtedy zagrały biesy z czadami w orła i reszkę.
Wyszło im, że biesy będą od złego, a czady od dobrego. I natychmiast wróciła normalność do tej krainy, a wraz z nią przybyli ludzie. Nie od razu, ale powoli zaczęli zasiedlać coraz to nowe doliny nad rzekami i potokami, a potem poszli nawet w góry, pod samymi połoninami zakładali wsie.
Jedni przybywali tu z Małopolski, inni z Rusi, a jeszcze inni z Wołoszy, ze Słowacji i od Madziarów. Tak się tu wymieszali, wykotłowali, że teraz nie poznasz kto stąd- bo każdy jest stąd. A biesy i czady? No cóż, robią od kilkudziesięciu wieków swoją zwykła diablo-anielską robotę, raz lepiej, raz gorzej, bo przecież nie sposób wszystkim ludziom dogodzić.

Dlaczego Bieszczady? – wariacje na temat nazwy cz.1

Dlaczego Bieszczady? – wariacje na temat nazwy cz.1

2009-04-06T19:45:00.008+02:00

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego Bieszczady nazywają się właśnie tak a nie inaczej. Istnieje kilka wersji pochodzenia tej nazwy, a każda z nich jest na swój sposób ciekawa i intrygująca.

Nazwy Bieszczady używa się zwykle w Polsce jako synonimu polskich Bieszczadów (które są jedynie częścią Bieszczadów Zachodnich). "Bieszczad" i 'Beskid' były od wieków określeniem gór oddzielających Polskę i Ruś od Węgier. Etymologia wyrazów 'Bieszczad' i 'Beskid' jest niejasna, czasem wywodzi się te słowa od trackiego ludu Bessów, których obecność na północ od Karpat odnotował Ptolemeusz. Karol Dobrowolski w 1938 objaśnił toponimię 'Beskidu' i 'Bieszczadu' na tle nazewnictwa bałkańskiego łącząc ją z albańską nazwą terenową bjeska, bjeske oznaczającą halę górską, łąkę lub pastwisko. Za etymologią germańską Jan Michał Rozwadowski w 1914 wywiódł wyraz 'Bieszczad' z gwar środkowo-dolno-niemieckich od beshêt, beskēt – geograficzny "przedział lub rozdział wód".

źródło: wikipedia.pl

Dlaczego Bieszczady? – wariacje na temat nazwy cz.2

Bieszczady - położenie i osadnictwo

2009-04-04T09:26:00.027+02:00

Wszyscy wiemy, że w Polsce mamy Bieszczady ale niestety niewiele osób wie o nich więcej. Aby przybliżyć trochę tę niebiańską krainę dziś położenie i osadnictwo. Bieszczady

Bieszczady to zachodnia część Beskidów Wschodnich leżąca między Przełęczą Łupkowską (640 m n.p.m.) a Przełęczą Wyszkowską (933 m n.p.m.). Najwyższy szczyt Bieszczadów to Pikuj (1405 m n.p.m., na Ukrainie) zaś na terytorium Polski – Tarnica (1346 m n.p.m.).
Bieszczady dzielą się na:
• Bieszczady Zachodnie (na terenie Polski, Słowacji i Ukrainy)
• Bieszczady Wschodnie (na terenie Ukrainy)
Polskie Bieszczady należą do Beskidów Wschodnich, które są częścią Zewnętrznych Karpat Wschodnich. Mimo iż szczytowe partie zajmują połoniny, to Bieszczady zaliczane są do pasma Beskidów Lesistych, a nie Połonińskich.

Pierwsze ślady osadnictwa w Bieszczadach pochodzą z epoki neolitu (2500-1700 l.p.n.e.) i związane są z wpływami kulturowymi z Kotliny Panońskiej. Z epoki brązu (1700-700 l. p.n.e) pochodzą znalezione w okolicach Leska, Stefkowej i Olszanicy różne przedmioty np. groty strzał i bransolety nawiązujące do tradycji kulturowych ludności zamieszkującej wówczas południowe stoki Karpat (kultura Otomani). Kulturę łużycką reprezentują np. stanowiska archeologiczne w Rajskiem oraz pojedyncze zabytki odnajdywane w miejscowościach w dolinie Sanu. Osadnictwo celtyckie rozwinęło się głównie w dorzeczu środkowego Sanu (Kultura puchowska). Początek osadnictwa we wczesnym średniowieczu widoczny jest w materiale archeologicznym z miejscowości Manasterzec, Hoczew, Myczkowce i Zwierzyń. Zasadnicza ekspansja osadnicza przypada na schyłek panowania króla Kazimierza Wielkiego oraz królowej Jadwigi. W roku 1361 król nadał rozległe dobra rycerskiemu klanowi rycerzy przybyłych z Węgier – Piotrowi i Pawłowi Balom, którzy założyli kilkadziesiąt miejscowości wzdłuż żyznej doliny Hoczewki. W środkowym dorzeczu Sanu ziemię bieszczadzką kolonizowali śląscy Kmitowie i morawscy Herburtowie. W XIV wieku pojawiają się w Bieszczadach wołoscy koczownicy. W XVII i XVIII wieku Bieszczady przeżywają stopniowy upadek gospodarczy. W górskim trudno dostępnym terenie znajdują schronienie ludzie wyjęci spod prawa tzw. "beskidnicy" tołhaje (od węg. tolvaj) trudniący się napadami na dwory, kupców i wsie. Zbójnicy ci znajdowali protekcję wśród szlachty węgierskiej m.in. Drugethów, Aspermontów, Nagytuczych, Peteylich, Rakoczych, Wesselenych i Rekelych mających swoje dobra w Użgorodzie, Munkaczu, Trenczynie i Chyrowie. W zamian za opiekę zbójnicy ci oddawali swoim protektorom część łupów. Na okres zaboru austriackiego przypada dalszy gospodarczy upadek Bieszczadów. Dopiero w II poł. XIX wieku powstają pierwsze na świecie kopalnie ropy naftowej, budowane są również linie kolejowe łączące Węgry z Galicją.

W czasie II wojny światowej polskie Bieszczady były areną walk między wojskami niemieckimi, oddziałami słowackimi, Armią Czerwoną oraz UPA a polskim podziemiem niepodległościowym (AK – NSZ), a po wojnie pomiędzy UPA a Wojskami Ochrony Pogranicza, funkcjonariuszami Urzędu Bezpieczeństwa i innymi organami władzy państwowej polskimi i radzieckimi.
Działały tu m.in. oddziały partyzanckie Adama Winogrodzkiego, Józefa Pawłusiewicza, Mikołaja Kunickiego i Antoniego Żubryda. Od wiosny 1943 roku nasiliły się pierwsze walki polskiego podziemia (AK oraz partyzantki polsko-radzieckiej) ze zbrojnym ramieniem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – UPA, która dopuszczała się wówczas mordów na ludności cywilnej, grabienia i palenia wsi, porywania mieszkańców.
W okresie do roku 1947 w konsekwencji powojennych repatriacji, wysiedleń oraz akcji Wisła Bieszczady opuściło ponad 50 tys. dawnych mieszkańców tych ziem tj. Łemków, Bojków, Niemców i Rusinów karpackich. Migracje ludności zapoczątkowane po wojnie zakończyły się dopiero na przełomie lat 50. i 60. ubiegłego wieku. Obecni mieszkańcy Bieszczadów są w większości potomkami osadników z Pogórza Strzyżowskigo, Sokalszczyzny, Pogórza Dynowskiego, Pogórza Bukowskiego oraz Beskidu Sądeckiego i Cieszyńskiego.
źródło: wikipedia.pl

KSU - żywa legenda

2009-04-01T20:25:00.022+02:00

Każdy miłośnik Bieszczadów z pewnością zna kultowy punkrockowy zespół KSU, który powstał w 1977 roku w Ustrzykach Dolnych i w przeciągu swojej 30-letniej działalności wydał 11 płyt. Poza tym ukazało się ponad 30 pirackich i bootlegowych wydawnictw – głównie z materiałami koncertowymi.
Grupa została założona w 1977 roku przez czwórkę nastoletnich wtedy chłopców: Bogdana "Bohuna" Augustyna, Eugeniusza "Siczkę" Olejarczyka, Wojciech "Ptysia" Bodurkiewicz oraz Mirosława Wesołkina. Przez pierwsze lata swojej działalności zespół zajmował się graniem coverów utworów grup takich jak Black Sabbath, Deep Purple czy Led Zeppelin. W roku 1978 kapela przyjmuje nazwę KSU, pochodzi ona od tablic rejestracyjnych pojazdów wydawanych w dawnym województwie krośnieńskim (w Ustrzykach Dolnych wydawane były tablice z wyróżnikiem KSU). Od tego czasu grupa zaczęła grać punk rocka. Członkowie zespołu napisali w tym czasie list do Radia Wolna Europa z prośbą o emisję zagranicznej muzyki rockowej (Sex Pistols, The Damned). KSU od początku istnienia popierało ideę WRB - Wolną Republikę Bieszczad.

Lata 80. to czas wzrostu popularności zespołu. Dzięki znajomości z Kazikiem Staszewskim grupa występuje w 1980 na ogólnopolskim festiwalu zespołów rockowych Nowej Fali w Kołobrzegu odnosząc wielki sukces. KSU otrzymało wówczas kilka ofert od wydawnictw nagraniowych z RFN, propozycje te zostały przez zespół odrzucone. Często zmieniał się skład personalny zespołu. W tym czasie grupa intensywnie koncertowała. Lata 80. to również okres, w którym członkowie zespołu zmuszeni byli do odbycia służby wojskowej. Wokalista KSU, Siczka, w 1983 został wcielony do Pierwszego Warszawskiego Pułku Czołgów Średnich im. Bohaterów Westerplatte. Służba w jednostce stała się dla niego inspiracją do napisania utworów takich jak: "1944", "Po drugiej stronie drzwi", "Skazany na 716 dni" czy "Umarłe drzewa". W 1985 Siczka ukończył służbę wojskową, zespół kontynuował swoją działalność w trzyosobowym składzie (Eugeniusz "Siczka" Olejarczyk - śpiew i gitara, Adam "Dżordż" Michno - bas, Bogdan "Tuptuś" Tutak - perkusja). W 1988 podczas jednego z koncertów grupa została zauważona przez właściciela studia RSC, Andrzeja Wiśniowskiego. W maju tego samego roku grupa nagrał swój debiutancki album Pod prąd. Utwory zawarte na kasecie trafiły do rozgłośni radiowych, zespół zyskiwał coraz większą popularność oraz sporo koncertował. Pod koniec lat 80. powstał drugi album zespołu, Ustrzyki.

Początek lat 90. był dla KSU okresem niepomyślnym. Z powodu nieporozumień podczas nagrywania teledysku do utworu "Ustrzyki" doszło do tego, że A.I.A. zrezygnowała z promowania zespołu, a Adam "Dżordż" Michno opuścił jego skład. Na miejsce Adama Michna przyjęty został w 1991 Bartłomiej "QQŚ" Kądziołka. Również w 1991 managerem grupy został Krzysztof Rożeja, według członków zespołu to przez niego KSU popadło w długi i ruinę. W 1993 ukazuje się kolejny album, Moje Bieszczady. W połowie lat 90. wydane zostały albumy Na 15-lecie! oraz Bez prądu zawierające nowe aranżacje starszych nagrań grupy. W 1997 Eugeniusz "Siczka" Olejarczyk zaczął rejestrować materiał na nowy album Ludzie bez twarzy. Przez powódź, która nawiedziła Polskę w owym czasie prace musiały zostać zawieszone. W 1999 utworzony został nowy skład zespołu: Eugeniusz "Siczka" Olejarczyk - śpiew i gitara, Zygmunt "Zyga" Waśko - gitara, Paweł "Kojak" Gawlik - bas, Leszek "Dziaro" Dziarek - perkusja. Jeszcze tego samego roku KSU otrzymało od Radia Bieszczady propozycję nagrania płyty, dzięki niej powstał album 21 (utworów na 21-lecie KSU).

W 2001 Siczka rejestruje brakujące wokale na płytę Ludzie bez twarzy. Ukazuje się ona w 2002. Następne w 2004 wydany zostaje minialbum Kto Cię obroni Polsko... będący zapowiedzią wydanego w 2005 albumu Nasze słowa. W 2006 ukazuje się płyta DVD z zapisem występu grupy podczas Przystanku Woodstock, Przystanek Woodstock 2005 (live). W roku 2008 zespół obchodził 30-lecie swojego istnienia, z tego powodu wydany został album XXX-lecie, Akustycznie. Zawiera on starsze nagrania grupy wykonane w konwencji folkowo-akustycznej, poza tym znajdują się na nim także cztery nowe utwory będące zapowiedzią nowego albumu nad którym pracuje KSU. Gościnnie na płycie wystąpili: Andrzej Grabowski i Małgorzata Ostrowska. Obecnie zespół tworzą: Eugeniusz "Siczka" Olejarczyk (śpiew, gitary, muzyka), Jarosław "Jasiu" Kidawa (gitara solowa, akustyczna, realizacja, programowanie, produkcja), Leszek "Dziaro" Dziarek (perkusja, chóry, programowanie) oraz Paweł "Kojak" Gawlik (gitara basowa).

Źródło: wikipedia.pl

Z cyklu bieszczadzkie opowieści – bieszczadzki byczek

2009-03-28T14:12:00.021+01:00

Skoro wczoraj podjęłam temat częściowo dotyczący reprodukcji, dziś opowiem historię o byczku. Mając lat ok. 13/14 ( czyli gdzieś ok. roku 96/97 ) podczas wakacji w Bieszczadach byłam zafascynowana hodowlą bydła i ich rozmnażaniem (a dokładniej ich zapylaniem). Ponieważ dostęp do Internetu nie był jeszcze tak łatwy jak dzisiaj, nie mogłam zaspokoić swojej ciekawości w sieci, a nawet nie przyszło mi to do głowy. Nie widziałam w stadzie mojej cioci żadnego byka w związku z tym zadawałam sobie pytanie skąd tyle młodych jałówek. Pierwsze moje skojarzenie było takie, że pewnie przywożą byka, potem pyk pyk i po robocie :). Zapytałam więc ciocię, czy tak robią, a ona potwierdziła.

Jednak coś mi nie dawało spokoju. No tak, przyjeżdża byczek, wpuszczają go do zagrody z krową, a co jak krowa nie chce? Co wtedy? Czy czekają do skutku? Przecież to wszystko kosztuje. Widząc moje zainteresowanie ciocia powiedziała, że zobaczę na własne oczy. Następnego dnia miał przyjechać byczek. Nie mogłam się doczekać, chodziłam za ciocią i ciągle pytałam za ile będzie. W końcu, słyszę: „Byczek jedzie!” Gdzie? Gdzie? – myślałam. Patrzę na drogę, jedzie maluch. Byk w malychu? Ku mojemu zdziwieniu gdy maluch zaparkował na podwórku wysiadł z niego mężczyzna zarośnięty jak Rumcajs. Byczka nie było. Była za to skórzana torba. Mężczyzna udał się do stajni, wyjął z torby długą pipetę wypełnioną białym płynem. Założył na rękę długą rękawiczkę, sięgającą prawie pod pachę. Podniósł krowie ogon. Dalej nie będę opisywała dokładnie bo każdy pewnie potrafi skojarzyć podniesienie ogona krowiego z długą rękawiczkę i pipetą z białym płynem. Cały zabieg trwał ok. 5 min. Dłużej trwało wypełnianie wszystkich papierków.

Mężczyzna zainkasował odpowiednią kwotę i odjechał swoim maluszkiem.Jak się nie trudno domyślić mężczyzna z malucha trudnił się zawodowo zapładnianiem krów, na wsi nazywano go Byczkiem. Ja zaspokoiłam swoją ciekawość, dostarczając w ten sposób wiele radości mojej cioci.

Z cyklu ciekawe zwierzęta – Kapi pogromca i reproduktor

2009-03-27T08:26:00.042+01:00

Bieszczady to nie tylko ludzie ale także zwierzęta, o jednym chcę dzisiaj opowiedzieć.
Kapi - kundel, trochę podobny do owczarka niemieckiego tylko mniejszy, ma sierść koloru (no i tu jest problem) w zimę jest to kolor bardziej rudawo – czarno – biały a w lato (może dlatego, że się bardziej kurzy) szaro – czarno - biały.

Otóż pomimo, że Kapi mieszka na końcu wsi, znają go wszyscy jej mieszkańcy.
A dlaczego spytacie? A dlatego, że wielu z nich miało z nim bliskie spotkanie
Ale żeby nie wyszło, że Kapi to pies bez zahamowań, chodzi sobie bezkarnie po całej wsi i gryzie ludzi, rozwinę ren temat.

Kapi bardzo zżył się ze swoimi właścicielami i całym gospodarstwem i jest wzorowym stróżem domu. Dlatego też każda osoba, która przekroczy linię bramy zostaje przez niego obszczekana a jeśli zachowuje się szczególnie agresywnie może skończyć się na ugryzieniu. I tak też skończyło się w przypadku kilkunastu (niejednokrotnie nie do końca trzeźwych) interesantów.
Ja sama miałam z nim problem, ponieważ na początku moich wizyt warczał na mnie i nie przeszłam przez bramę dopóki nie wyszedł po mnie ktoś z gospodarzy. Ale w końcu po jakiś 5 latach Kapi nie reaguje na mnie negatywnie, wręcz przeciwnie. Zaprzyjaźniliśmy się bardzo, do tego stopnia, że sam chodził za mną, a po wizycie na przełomie grudnia i stycznia śmiem twierdzić, że zakochał się we mnie! A dlaczego? To proste odkryłam jego czuły punkt. Kapi uwielbia czesanie! A ponieważ do tej pory nie zdarzało mu się doświadczać tej przyjemności za często, po codziennym czesaniu, jakie mu fundowałam, nie odstępował mnie prawie na krok.

Wiemy już dlaczego Kapi jest pogromcą ale nie wiemy jeszcze dlaczego reproduktorem.
Otóż, Kapi to typowy samiec! Instynkt jest silniejszy od niego. Gdy zaczyna się okres sprzyjający, Kapi znika na całe tygodnie, a potem wraca zmęczony walkami z innymi psami, chudy i pełny skruchy. W międzyczasie poszczególni ludzie donoszą, że np. zadomowił się u nich na podwórku albo w jego pobliżu. Nikt nie wie do końca ile psów chodzących po wsi to jego dzieci…

Co ciekawe Kapi ma poza czesaniem jeszcze jedna słabość – KOTY.
Jak na takiego groźnego psa przystało powinien ich nie znosić, ganiać itd. A on co, kocha koty, śpi z nimi, je z nimi z jednej miski, bawi się z nimi (chociaż mam czasami wrażenie, że te zabawy mają podtekst erotyczny).

Ehh, tęskni mi się bardzo za Bieszczadami i za tym dziwnym psiakiem.

Zima w Bieszczadach

2009-03-20T19:46:00.004+01:00

Co prawda dziś zaczęła się astronomiczna wiosna, ale w Bieszczadach jej nie widać. Moi znajomi mieszkający tam "donieśli", że śniegu jest tam prawie po pachy! W związku z tym aby wszystkim mieszczuchom przypomnieć jak wygląda prawdziwa zima - małe przypomnienie.

Moje Bieszczady

2009-03-20T06:33:00.014+01:00

Każdy ma swoje miejsce na Ziemi, do którego chętnie powraca. Ja też takie mam... w Bieszczadach - w odległym od cywilizacji zakątku Bieszczadów, pomiędzy Ustrzykami Dolnymi a Górnymi. Mój raj na ziemi - Lipie. Tu mieszkają najbardziej prawdziwi, życzliwi i pomysłowi ludzie na Ziemi. Tu nikt Cię nie zapyta, o to jakie szkoły ukończyłeś, ile zarabiasz czy jakim jeździsz samochodem. A jak zapyta, to powie: "…eee,to dobre".